جی ز سابقه ورزشی پان (او کاپیتان تیم بسکتبال دبیرستان بود و در دانشگاه بازی می کرد) ، بسیاری از سبک های موسیقی ، نفوذ در جامعه آمریکایی تایوان ، و تجارب تجاری و نمونه کارها (از جمله بنیانگذار) ذکر کرد. و مدیر عامل شرکت نرم افزاری Camigo Media و یکی از بنیانگذاران بوتیک لباس خیابانی NPC [مرکز پروژه جدید]) ، به عنوان دلایل موفقیت پیشنهاد وی.

در سال 2014 ، جی ز 200 میلیون دلار در شامپاین Armand de Brignac متعلق به Sovereign Brands ، یک شرکت شراب سازی و تولید مشروبات الکلی مستقر در نیویورک برای 100 درصد سهام سرمایه گذاری کرد ، و این دومین خرید کالای الکلی در سبد سرمایه گذاری مالی خود بود. این مارک به دلیل محبوبیت در بین هنرمندان برجسته به عنوان بطری های طلایی که اغلب در رسانه ها از آنها نام برده می شود ، مشهور است. روابط وی با این شرکت به سال 2006 برمی گردد و او سالانه میلیون ها دلار برای ارتباط با آرماند دو برنیاک پیش از خرید کل شرکت دریافت می کرد.

در مارس 2015 ، جی ز خرید 56 میلیون دلاری Aspiro ، یک شرکت فناوری رسانه نروژی را که سرویس پخش موسیقی مبتنی بر اشتراک Tidal را اداره می کند ، به اتمام رساند ، که از اکتبر 2014 فعالیت می کند. سرویس موسیقی از طریق شرکت او Project Panther خریداری شد Bidco Ltd. (موجودی غیر مستقیم متعلق به Jay-Z S. Carter Enterprises ، شرکتی که علاقمند به شرکت های برجسته موسیقی ، رسانه و سرگرمی بین المللی است). این سرویس موسیقی ترکیبی از فیلم های صوتی و موسیقی با سرمقاله سرپرستی است. ایده اصلی این سرویس این است که جریان های عمده درآمد را به خود هنرمندان موسیقی برگرداند زیرا ایده یک بستر پخش جریانی متعلق به هنرمندان عنوان شده بود که "با راه اندازی سرویس متعلق به هنرمندان ، ارزش را به موسیقی بازگرداند". جی زی در حال حاضر [چه زمانی؟] سهامدار عمده شرکت است.

عطرهای Parlux از Jay-Z به دلیل عدم موفقیت ادکلن خود ، Gold ، به مبلغ 18 میلیون دلار شکایت کردند. آنها ادعا می کنند که عدم موفقیت ادکلن به دلیل عدم انجام پست ها و مصاحبه های رسانه های اجتماعی در مورد ادکلن توسط جی ز است. پارلوکس ادعا می کند که آنها فروش سالانه 15 میلیون دلار و سال دوم 35 میلیون دلار و سال های بعدی پس از فروش را پیش بینی کرده اند. این عطر در سال اول 14 میلیون دلار و در سال دوم 6.1 میلیون دلار فروخت. ظاهراً پارلوکس سرمایه خود را از دست داده و از موجودی های فروخته نشده به طور مداوم بازده داشته است.

در جولای 2015 ، کارتر سرمایه گذاری قابل توجهی به JetSmarter انجام داد ، برنامه ای که به مردم کمک می کند پروازهای خصوصی هواپیماهای اجرایی را رزرو کنند. برنامه توسط سرگئی پطروسوف ساخته شده است. جی ز برای تهیه سیگارهای خود با کوهیبا همکاری کرد.

در سال 2016 ، او یک قرارداد انحصاری فیلم و تلویزیون با شرکت وینستین به مدت دو سال امضا کرد و با این معامله گزینه های نگاه اول را به آنها می دهد تا پروژه های تلویزیونی و پروژه های فیلم نامه ای و بدون نسخه را ایجاد کنند و این پروژه ها در حال انجام بودند. وی به عنوان بخشی از معامله خود با شرکت وینستین ، مجموعه ای مستند از زندگی Kalief Browder را تهیه کرد که به مدت سه سال در زندان بود و پس از آزادی خودکشی کرد. وی همچنین به پروفایل نژادی و وحشیگری پلیس به روشی آگاهانه پرداخت.

در آگوست سال 2020 ، اعلام شد که Roc Nation جی ز با دانشگاه لانگ آیلند بروکلین برای ایجاد دانشکده موسیقی ، ورزش و سرگرمی Roc Nation همکاری خواهد کرد.

در نوامبر سال 2020 اعلام شد که جی زی به TPCO Holding Corp پیوست - شرکت تازه تولید شده شاهدانه در نقش "افسر ارشد چشم انداز".

زندگی شخصی
رابطه با بیانسه
در سال 2002 ، جی ز و خواننده بیانسه در ترانه "'03 Boie & Clyde" همکاری کردند. او همچنین در تک آهنگ موفق "Crazy in Love" و همچنین "That's How You Like It" از بیانسه از اولین آلبوم Dangerously in Love خود ظاهر شد. در آلبوم دوم او ، B'Day ، او در نمایش های "Déjà Vu" و "Upgrade U" ظاهر شد. در ویدیوی آهنگ آخر ، او به طنز از ظاهر او تقلید می کند. آنها در حین معاشرت از وضعیت مطلوبی برخوردار نبودند و در 4 آوریل 2008 ازدواج کردند. رابطه آنها در 22 آوریل 2008 به ثبت عمومی رسید ، اما بیانسه تا کنسرت Fashion Rocks حلقه ازدواج 5 میلیون دلاری خود را که با طراحی لورین شوارتز طراحی شده بود ، در معرض دید عمومی قرار نداد. در 5 سپتامبر 2008. آنها در یک خانه 88 میلیون دلاری در محله Bel Air در لس آنجلس اقامت دارند. آنها به طور كلی از بحث درمورد رابطه خود پرهیز می كنند ، و بیانسه اعتقاد خود را ابراز داشته است كه این مسئله به آنها كمك كرده است، در حالی كه جی ز در مقاله مردم موافقت كرد كه آنها "با رابطه [آنها] بازی نمی كنند".

بیانسه و جی ز به عنوان قدرتمندترین زوج برای 100 نفر با نفوذ مجله تایم در سال 2006 قرار گرفتند. در ژانویه 2009 ، فوربس آنها را به عنوان زوج پردرآمد هالیوود با مجموع 162 میلیون دلار رتبه بندی کرد. آنها در سال بعد با مجموع 122 میلیون دلار از ژوئن 2008 تا ژوئن 2009 به بالای لیست رسیدند.
در جوایز موسیقی MTV Video 2011 ، بیانسه فاش کرد که از اولین فرزندشان حامله است. دختر آنها بلو آیوی در 7 ژانویه 2012 در بیمارستان لنوکس هیل نیویورک به دنیا آمد. [190] جی ز "Glory" ، آهنگی را که به فرزند آنها اختصاص داده شده است ، از طریق وب سایت خود در تاریخ 9 ژانویه 2012 منتشر کرد.

این کتاب شرح می دهد که چگونه جی ز از "استراحت" برای ایجاد ساختار آیه استفاده می کند و چگونه او از "پیوند جزئی" برای افزودن قافیه های بیشتر به یک آیه استفاده می کند. سبک اولیه Jay-Z را Vibe به عنوان "یک سبک کاملاً سبک Das EFX ، کلفت" در 12 "تک" Can't Get With That "توصیف می کند ، اشاره به ریتم های سریع و تحویل آوازی گروه Das EFX. همانطور که توسط Pusha T از Clipse در How to Rap شرح داده می شود ، سبکی که در بسیاری از MC ها مانند The Notorious BIG ، Everlast ، Bobby Creekwater و Guerilla Black مشهور است ، به سرودن اشعار نیز معروف است. شوک G از Digital Underground Jay- را توصیف می کند سبک اجرایی Z ، با بیان اینکه "به ندرت عرق می کند و به جای آن از صافی و کلمات هوشمندانه ای استفاده می کند تا مخاطب را به خود علاقه مند و سرگرم کند". تکنیک رپ سریع Jay-Z ، که به آن "قافیه سه قلو" نیز گفته می شود ، در همان سالهای ابتدایی توسعه یافته است ایجاد موسیقی با استاد پیشین جاز- O.

شغل تجاری
جی زی در سال 2003 در یک مجموعه Reebok ظاهر شد و مجموعه S. Carter خود را تبلیغ کرد.

Jay-Z همچنین خود را به عنوان یک کارآفرین موفق با یک امپراتوری تجاری که صنایع مختلفی از جمله خطوط پوشاک ، نوشیدنی ها ، املاک و مستغلات ، تیم های ورزشی و برچسب های ضبط را شامل می شود ، تثبیت کرده است. در یک مصاحبه ، او اظهار داشت که "مارک های تجاری من پسوند من هستند. آنها به من نزدیک هستند. این مانند اجرای GM نیست ، جایی که هیچ وابستگی عاطفی وجود ندارد." جی زی و دامون داش بنیانگذاران برند لباس شهری Rocawear هستند. Rocawear دارای خطوط لباس و لوازم جانبی برای آقایان ، زنان و کودکان است. این خط در اوایل سال 2006 و پس از اختلاف با Dash توسط Jay-Z تحویل شد. در مارس 2007 ، جی ز حقوق برند Rocawear را به قیمت 204 میلیون دلار به گروه برند Iconix فروخت. او سهام خود را در شرکت حفظ کرده و همچنان بر بازاریابی ، صدور مجوز و توسعه محصول نظارت می کند. او همچنین مالک 40/40 Club ، یک نوار ورزشی مجلل است که از شهر نیویورک آغاز به کار کرد و از آن زمان به Atlantic City و Chicago گسترش یافته است. در سال 2008 ، 40/40 کلوب در لاس وگاس تعطیل شد و پس از کاهش پیوسته حضور ، توسط هتل خریداری شد. در سال 2005 ، جی زی به عنوان یک سرمایه گذار در محصولات کارول ، که شامل محصولات مو ، پوست و دست است ، کارول شد. در سپتامبر 2013 سهام او در مرکز بارکلیز به قیمت 1.5 میلیون دلار فروخته شد.

Jay-Z به عنوان مدیر برند مشترک Budweiser Select فعالیت می کند و در زمینه برنامه های بازاریابی استراتژیک و توسعه خلاقانه تبلیغات با این شرکت همکاری می کند. وی جهت برنامه های تجاری و تبلیغاتی که در تلویزیون ، رادیو ، چاپ و رویدادهای پررنگ ظاهر می شوند ، جهت دهی می کند. در سال 2010 ، وی اعلام کرد که قصد دارد 40/40 زنجیره نوار ورزشی باشگاه خود را به بیش از 20 فرودگاه گسترش دهد و در معامله با Delaware North به شرکای تجاری خود ، خوان و دزیره پرز بپیوندد.

به مدت ده سال (2003-2013) جی ز از نقش خود به عنوان مالک عضو تیم NBA بروکلین نتز لذت برد ، زیرا گزارش یک میلیون دلار برای سهم خود پرداخت کرد که ارزش آن در آوریل 2013 به 350 هزار دلار کاهش یافت ، براساس مجله Forbes ارزیابی تیم. او جابجایی تیم را به مرکز بارکلین بروکلین (از نیوجرسی) در فصل 2012 2013 تشویق کرد ، در آن زمان تیم مانیتور بروکلین نتز را به دست آورد. در اکتبر 2005 ، او در رسانه های انگلیسی گزارش شد که قصد خرید سهام آرسنال اف سی ، یک تیم فوتبال انگلیس را دارد. وی از طریق شرکت مجتمع خود Gain Global Investments Network LLC ، علاقه ای بین 2 تا 7٪ را در کنسرسیوم Aqueduct Entertainment Group (AEG) برآورد کرد که در ژانویه 2010 به منظور اجرای یک مسابقه اتومبیلرانی 4500 اسلات ماشین در قنات ، قرارداد تعلق گرفت. پیست مسابقه. پس از آنکه دیوید پاترسون ، فرماندار نیویورک که قرارداد را اعطا کرد قرارداد ، جی ز به این پروژه علاقه مند شد ، گفت که باید یک عامل مثبت در مورد مالکیت وجود داشته باشد. در ابتدا استیو وین ، مغول کازینو ، که همچنین مناقصه قرارداد را داشت ، به جی زد رفت. در 9 مارس 2010 ، جی ز و فلیک از پروژه کنار کشیدند و پاترسون خود را از مشارکت بیشتر منصرف کرد.
در 16 نوامبر 2010 ، جی ز خاطره ای با عنوان رمزگشایی منتشر کرد.

در آوریل 2011 ، گزارش شد که Jay-Z بیش از مدیران شرکت های Universal Records و Jive Records برای به دست آوردن یک مارک مستقل Block Starz Music ، پیشی گرفته است.

Jay-Z همچنین به عنوان تهیه کننده اجرایی بازی ویدیویی بسکتبال NBA 2K13 شناخته می شود ، جایی که او در مورد ظاهر و احساس بازی به همراه موسیقی متن آن کار کرد

در تاریخ 2 آوریل 2013 ، ESPN از برنامه های Jay-Z برای راه اندازی آژانس ورزشی خود ، Roc Nation Sports ، با تمرکز بر نمایندگی ورزشکاران مختلف حرفه ای خبر داد. گروه مدیریت ورزش با آژانس هنرمندان خلاق مشارکت دارد. همزمان با راه اندازی آژانس ، رابینسون کانو ، دومین بازرسان نیویورک یانکی ، نماینده اسکات بوراس را ترک کرد تا با این شرکت امضا کند. ESPN همچنین اشاره کرد که جی ز خودش قصد داشت یک نماینده ورزشی معتبر باشد ، ابتدا در بیس بال و در نهایت در بسکتبال و فوتبال. برای نمایندگی از مشتریان در بسکتبال ، او باید سهم کمی از شبکه های بروکلین را کنار بگذارد.

من حتی نمی خواهم زیاد در مورد جی بگویم ، اما ما قطعاً روی مواردی کار می کنیم. من حتی یک دسته ضربان برایش نفرستاده ام. من چیزهای مورد علاقه خود را برای او ارسال کردم. او درست به عقب من ضربه زد ، "یو ، من این کار را می کنم" ، یا "من این را دوست دارم." و XXL. تولید از جاهیل بیتس ، كانیه وست ، ریك روبین ، سوئیز بیتز ، تیمبالند و فارل ویلیامز انجام خواهد شد. سومین آلبوم استودیویی The 20/20 Experience ، آهنگ توسط هر دو جی زی و دوست مشترک تیمبرلیک ، تیمبالند تهیه شده است. در طول پنجمین بازی فینال های NBA 2013 ، کارتر دوازدهمین آلبوم استودیویی خود ، Magna Carta Holy Grail را اعلام کرد و در 4 جولای 2013 منتشر شد. چندی بعد ، جی ز تأیید کرد که خط تیره نام هنری او کنار گذاشته خواهد شد Magna Carta Holy Grail در اولین شماره از بیلبورد 200 به فروش می رسد و 528،000 نسخه در اولین فروش خود به فروش می رسد. eek که اولین پیش بینی خود را در محدوده 350،000 تا 400،000 دور زد. در دسامبر سال 2013 اعلام شد که جی زی 9 بار نامزد دریافت جایزه گرمی در سال 2014 شده است ، بیش از هر هنرمند دیگری. جی زی در آلبوم پنجم استودیویی همسرش بیانسه ، بیانسه ، با ویژگی در آهنگ "Drunk in Love" ظاهر شد. آنها این آهنگ را با هم در پنجاه و ششمین افتتاحیه سالانه جوایز گرمی اجرا کردند. این ترانه و آلبوم همراه آن بعداً سه جایزه گرمی از جمله بهترین اجرای R&B در مراسم 2015 را از آن خود می کنند.

در سال 2016 ، او در دادرسی برای آهنگ "Made in America" با بازی Kanye West با بازی Frank Ocean علیه Joel McDonald پیروز شد.

2017 2018: 4:44 و همه چیز عشق است
در اوایل ژوئن 2017 ، پوسترها در شهر نیویورک و لس آنجلس و همچنین بنرهای تبلیغاتی در اینترنت برای تبلیغ یک پروژه مربوط به جزر و مد با عنوان 4:44 نمایش داده شد. یک آگهی تبلیغاتی در جریان مسابقه فینال NBA در 7 ژوئن با بازیگران Mahershala Ali ، Lupita Nyong'o و دنی Glover در یک ویدیوی یک دقیقه ای پخش شد که در "4:44 - 6.30.17 ، به طور خاص در جزر و مد" پایان می یابد. در تاریخ 18 ژوئن ، این پروژه به عنوان یک آلبوم جدید Jay-Z تأیید شد و یک کلیپ شامل آهنگی با عنوان "Adnis" در صفحه یوتیوب اسپرینت قرار گرفت.

4:44 از طریق Roc Nation و Universal Music Group منتشر شد ، به عنوان اختصاصی برای مشتریان Sprint و Tidal. این آلبوم اولین مجموعه از برنامه های انحصاری موسیقی برنامه ریزی شده از مشارکت Sprint-Tidal است. برای مدت کوتاهی ، در تاریخ 2 جولای ، این آلبوم برای بارگیری دیجیتالی رایگان در سایت Tidal در دسترس قرار گرفت. نسخه فیزیکی آن شامل 7 قطعه اضافی در 7 ژوئیه منتشر شد. در همان روز ، آلبوم در دسترس سایر سیستم عامل های جریان مانند Apple Music ، Google Play Music و Amazon Music قرار گرفت.

این آلبوم با استقبال گسترده منتقدان روبرو شد و آنها از محتوای احساسی و شخصی آن استقبال کردند. در تاریخ 5 ژوئیه ، آلبوم توسط انجمن صنعت ضبط آمریکا (RIAA) ، به رسمیت شناختن یک میلیون نسخه خریداری شده توسط Sprint و به عنوان بارگیری رایگان به مصرف کنندگان ، به Platinum رسید. این اولین بار در بیلبورد 200 ایالات متحده بود ، و این سیزدهمین آلبوم استودیویی متوالی Jay-Z بود که در بالای جدول قرار گرفت. این آلبوم باعث ایجاد دو تک آهنگ ، عنوان تیتراژ "4:44" و "بم" ، و همچنین چندین نماهنگ به کارگردانی انواع همکاران پر سر و صدا شد. این آلبوم نامزد دریافت جایزه گرمی برای آلبوم سال شد ، در حالی که تیتراژ نامزد ترانه سال و "داستان O.J." در شصتمین دوره جوایز سالانه گرمی کاندیدای رکورد سال شد.
در 6 ژوئن 2018 ، جی ز و بیانسه تور On Run Run II را در کاردیف ، انگلستان آغاز کردند. ده روز بعد ، در آخرین اجرای خود در لندن ، این دو از آلبوم استودیوی مشترک مورد انتظار همه چیز که عشق است و با نام The Carter نامگذاری شده است ، رونمایی کردند. این زوج همچنین ویدیوی تک آهنگ اصلی آلبوم ، "Apeshit" را در کانال رسمی YouTube یوتیوب منتشر کردند. این آهنگ از هشت نامزدی در جوایز موسیقی MTV Video 2018 موفق به کسب دو جایزه شد.

سبک موسیقی
تأثیرات
جی زی می گوید که اولین تماس وی با موسیقی از طریق مجموعه سوابق والدینش بوده است که بیشتر از هنرمندان روح مانند ماروین گی و دانی هاتاوی بوده است. او می گوید: "من در اطراف موسیقی بزرگ شده ام ، و به انواع افراد گوش می دهم ... من به موسیقی علاقه مندم ، خواه رپ ، R&B ، موسیقی پاپ ، و غیره باشد. تا زمانی که بتوانم روح آنها را از طریق موم ، این چیزی است که من واقعاً به آن گوش می دهم. " او اغلب از گزیده های این هنرمندان به عنوان نمونه کارهایش به ویژه در تولیدات Kanye West که در The Blueprint ارائه شده استفاده می کند.
تکنیک رپ زدن
رویس دا 5'9 "و فردرو استار از Onyx هر دو تأکید Jay-Z بر جریان را در کتاب How to Rap - Starr می گوید که Jay-Z" استاد جریان است - او می تواند سریع جریان یابد ، می تواند آهسته جریان یابد " .

این یازدهمین آلبوم وی است که به رتبه 1 در بیلبورد 200 رسیده است و از رکورد قبلی الویس پریسلی پیشی گرفته و او را به عنوان رکورددار هنرمند انفرادی فعلی تبدیل کرده است. در 9 اکتبر 2009 ، جی ز تور خود را برای The Blueprint 3 آغاز کرد ، و در طی آن از آلبوم جدید خود در آمریکای شمالی حمایت کرد. در بازبینی Shave Magazine از عملکرد خود در Rexall Place در ادمونتون ، جیک تاملینسون اظهار داشت که "این نوعی اجرای روان است که از سوپراستار هیپ هاپ انتظار دارید." بررسی به این عملکرد 4 ستاره داده است. تور وی در آمریکای شمالی تا 22 نوامبر 2009 ادامه یافت. در کنسرت خود در 8 نوامبر 2009 ، در UCLA's Pauley Pavilion ، ریحانا به او در صحنه پیوست و برای اولین بار "Hard" را اجرا کرد ، سپس "Run This Town" را با Jay- اجرا کرد ز از جمله موفقیت های وی ، جی ز به تولید نمایش های برادوی روی آورده است. به همراه جادا پینکت اسمیت و ویل اسمیت ، جی ز به تولید نمایش Fela! کمک کرد ، موزیکالی که از کار ستاره فقید نیجریه ای Fela Kuti تجلیل می کند. جی ز گفت که او از قدرت کار کوتی و داستان زندگی او الهام گرفته است ، که منجر به علاقه او برای کمک به تولید موسیقی می شود. فلا یک داستان در مورد یک پیشگام و فعال سیاسی آفریقایی است که اولین حرکتهای خود را در صحنه در دهه 1970 انجام داد.
در 23 ژانویه 2010 ، جی ز آهنگی با عنوان "Stranded (هاییتی مون آمور)" را با ریحانا و U2 و Bono و The Edge منتشر کرد و همچنین آن را در تله تون Hope For Haiti Now اجرا کرد. در ژوئن 2010 ، امینم و جی ز اعلام کردند که در یک جفت کنسرت در دیترویت و نیویورک با هم اجرا می کنند. این رویداد The Home & Home Tour لقب گرفت. دو کنسرت اول به سرعت فروخته شد و باعث برنامه ریزی یک نمایش اضافی در هر مکان شد. Jay-Z حمایت حمایت از U2 در مسابقات استرالیا و نیوزلند در تور 360 درجه U2 آنها بود که در اوکلند ، نیوزیلند ، در نوامبر 2010 آغاز شد و پس از آن ملبورن ، سیدنی ، بریزبن و پرت در دسامبر برگزار شد. جی ز همچنین در هنگام اجرای U2 "یکشنبه خونین یکشنبه" و در اوکلند نیز در یک EP پنج قطعه ای تحت عنوان Watch the Throne روی صحنه ظاهر شد. اگرچه بعداً توسط وست نشان داد كه این پروژه به یك LP تمام عیار تبدیل شده است. جلسات ضبط آلبوم در مکان های مختلف ضبط انجام شد و در نوامبر 2010 آغاز شد. اولین تک آهنگ منتشر شده برای این پروژه "H • A • M" بود. این قطعه توسط لکس لوگر و خود وست تهیه شده است. در نهایت این قطعه در نسخه لوکس آلبوم قرار گرفت. پیگیری های آن تک آهنگ دوم "Otis" بود که برای اولین بار در نمایش رادیویی Hot 97 Funkmaster Flex آغاز شد و بعد از یازده روز به فروشگاه iTunes عرضه شد. وجود آهنگ ، همراه با چندین قطعه دیگر از آلبوم ، در یک جلسه شنیدن به میزبانی Jay-Z تأیید شد. این آلبوم برای اولین بار در فروشگاه iTunes منتشر شد ، پنج روز قبل از اینکه در قالب فیزیکی منتشر شود ، بعداً استراتژی Jay-Z گفت: برای جلوگیری از نشت اینترنت استفاده شد. این اولین بار در شماره 1 فروشگاه iTunes در 23 کشور آغاز شد. همچنین رکورد Coldplay در بیشتر آلبوم های فروخته شده در یک هفته در خرده فروش آنلاین را شکست و تنها در iTunes 290،000 نسخه فروخت. این رکورد را در اختیار داشت ، تا اینکه Tha Carter IV از Lil Wayne بیست و یک روز آزاد شد و تنها 10 هزار نسخه بیشتر فروخت. این اولین بار در نمودار Billboard 200 ایالات متحده در شماره 1 حضور داشت و در هفته اول 436000 نسخه فروش کرد. آلبوم به طور کلی نظرات مثبتی دریافت کرد. جی زی و وست بعداً در جوایز موسیقی MTV Video 2011 اجرای غافلگیرکننده ای از "Otis" را ارائه دادند.
2012 2016: Magna Carta Holy Grail و سایر مشاغل
Jay-Z در تک آهنگ "XXXO" خود با M.I.A همکاری کرد که به موفقیت نسبتاً خوبی دست یافت و توسط چندین تهیه کننده در سراسر جهان ریمیکس شد. در مه 2012 ، جی ز و شهردار فیلادلفیا مایکل آ. ناتر جی زی را به عنوان سرپرست و سرپرست اولین جشنواره سالانه "Budweiser Made in America" در پارک Fairmount در فیلادلفیا در تاریخ 1 و 2 سپتامبر 2012 اعلام کرد. توسط Live Nation تولید شد و مجموعه ای التقاطی از نوازندگان "راک ، هیپ هاپ ، R&B ، موسیقی لاتین و رقص" را جمع کرد. جی زی و ریحانا دو خبر اصلی در جشنواره موسیقی 2012 رادیو بی بی سی 2012 در 23 و 24 ژوئن بودند. جی زی مجموعه خود را با ظاهر از ریحانا باز کرد ، آنها "اجرای این شهر" را اجرا کردند. در 6 سپتامبر ، "Clique" ، تک آهنگ از آلبوم "Cruel Summer" ، توسط GOOD Music منتشر شد. کانیه وست و بیگ شان در کنار جی زی در پیست بازی کردند. جی زی در 6 اکتبر 2012 با مترو به نمایشگاه فروخته شده خود در مرکز بارکلیز رفت. در 12 نوامبر 2012 ، Coldplay اعلام کرد که در تاریخ 31 دسامبر با جی زی در مرکز بارکلیز در بروکلین بازی خواهند کرد.

در 23 سپتامبر 2010 ، Q-Tip کار بر روی آلبوم پیگیری Jay-Z برای The Blueprint 3 را تأیید کرد و گفت که این آلبوم قرار است تا بهار 2011 وارد فروشگاه ها شود.

جی ز با کارگردان ویدئو هایپ ویلیامز کار کرد و کارگردانی ویدئوی این تک آهنگ توسط فری گری گری انجام شد. این آلبوم محصولاتی از Just Blaze ، Pharrell ، Kanye West ، Dr. Dre و Coldplay's Chris Martin (تک آهنگ با عنوان "صندلی ساحل") است. هفته اول فروش 680،000 سی دی بود که طبق گفته Entertainment Weekly "بالاترین میزان در کل هفته یک هفته زندگی حرفه ای جی" بود. این آلبوم در ایالات متحده 2 میلیون نسخه فروش داشته است.

جی زی دهمین آلبوم خود را با عنوان گانگستر آمریکایی در 6 نوامبر 2007 منتشر کرد. پس از تماشای فیلم ریدلی اسکات به همین نام ، جی زی به شدت الهام گرفت تا آلبوم جدید "مفهومی" ایجاد کند که تجربیات او را به عنوان یک آدم شکن در خیابان به تصویر بکشد. . این آلبوم موسیقی متن فیلم رسمی نیست ، اگرچه توسط Def Jam توزیع شده است. گانگستر آمریکایی Jay-Z زندگی او را در همبستگی با فیلم Gangster آمریکایی به تصویر می کشد. در آغاز اولین تک آلبوم ، "جادوی آبی" ، جی-زی در حالی که به شخصیت های سیاسی اواخر دهه 1980 اشاره می کرد با متن شعر ، یک مانیفست فروشنده را ارائه می دهد: "سرزنش ریگان که مرا به یک هیولا تبدیل کرده ، الیور نورث را مقصر بدانید و ایران- کنترا ، من قاچاقچی را که آنها حامی مالی آن بودند ، اجرا کردم ، قبل از این موارد جدید که ما در کنسرت بودیم. " همچنین در مورد موسیقی ویدیوی "Blue Magic" قابل توجه بود که Jay-Z 500 یورو چشمک می زد. راوی عبدالل ، استاد دانشکده تجارت هاروارد این مسئله را "نقطه عطفی در پاسخ فرهنگ پاپ آمریکا به جهانی شدن" خواند. این آلبوم در ایالات متحده 1 میلیون نسخه فروخته است. در اول ژانویه 2008 ، جی ز از ریاست Def Jam استعفا داد.

2011 2011: طرح اولیه 3 و تماشای تاج و تخت
در زمستان سال 2008 ، اعلام شد که جی زی اولین هنرمند اصلی هیپ هاپ است که عنوان جشنواره جهانی گلاستونبری 2008 را به خود اختصاص می دهد. بلیط به سرعت تمام شد. نوئل گالاگر تیتر سابق تیم Oasis برگزارکنندگان جشنواره را به دلیل انتخاب Jay-Z برای تیتر یک جشنواره سنتی گیتار محور محکوم کرد. "متاسفم ، اما جی ز؟" گالاگر سوگند خورد "فرصتی وجود ندارد. گلاستونبری سنتی از موسیقی نوعی گیتار را دارد ، می دانید منظور من چیست؟ و حتی وقتی توپهای منحنی عجیب و غریب را یکشنبه شب به داخل پرتاب می کنند - تو می روی ، کایلی مینوگ؟ در مورد آن "، آیا می دانید منظور من چیست؟ - اما من در Glastonbury هیپ هاپ ندارم ، به هیچ وجه ، نه ، نه. اشتباه است." وقتی جنجال ها بالا گرفت ، جی ز جواب داد: "ما گوتار نمی زنیم ، نوئل ، اما هیپ هاپ مانند هر نوع موسیقی دیگری کار خود را انجام داده است. این نمایش اصلی فقط یک پیشرفت طبیعی است. موسیقی رپ هنوز در حال پیشرفت است. ما باید به ژانر موسیقی یکدیگر احترام بگذارند و جلو بروند. " جی ز مجموعه گلستونبری خود را با کاور زبان در آهنگ نمادین "Wonderwall" از Oasis افتتاح کرد و در ادامه با اجرای پرفورمنسی که به عنوان پاسخی موفقیت آمیز به انتقادات پیش از جشنواره منصوب می شود ، اجرا کرد.

وی همچنین عنوان بسیاری از جشنواره های تابستانی دیگر را در سال 2008 عنوان کرد ، از جمله جشنواره Roskilde در دانمارک ، Hove Festival در نروژ و O2 Wireless Festival در لندن. در جریان کنسرت Kanye West در 6 آگوست 2008 در Madison Square Garden ، Jay-Z برای اجرای آهنگ جدیدی بیرون آمد و او و Kanye اعلام کردند که قرار است در The Blueprint 3 باشد. در 21 مه 2009 ، جی ز اعلام کرد که راه خود را از Def Jam جدا خواهد کرد ، و یک قرارداد چند میلیون دلاری منعقد کرده بود تا با Live Nation قرارداد امضا کند ، که با او چاپ Roc Nation خود را شروع می کند که به عنوان یک برچسب ضبط ، آژانس مدیریت استعدادها و شرکت چاپ موسیقی و همچنین با همکاری تیم تولید Stargate یک مارک ضبط به نام StarRoc راه اندازی کرد. یازدهمین آلبوم استودیویی جی زی به نام The Blueprint 3 در 11 سپتامبر 2009 منتشر می شد ، اما به جای افزایش انتظار در 8 سپتامبر 2009 در آمریکای شمالی منتشر شد. انتشار بین المللی آن در 14 سپتامبر دنبال شد. این یازدهمین آلبوم وی است که به رتبه 1 در بیلبورد 200 رسیده است و از رکورد قبلی الویس پریسلی پیشی گرفته است و او را به عنوان دارنده رکورد فعلی تکنوازی تبدیل کرده است. در 9 اکتبر 2009 ، جی ز تور خود را برای The Blueprint 3 آغاز کرد ، و در طی آن از آلبوم جدید خود در آمریکای شمالی حمایت کرد. در بازبینی Shave Magazine از عملکرد خود در Rexall Place در ادمونتون ، جیک تاملینسون اظهار داشت که "این نوعی اجرای روان است که از سوپراستار هیپ هاپ انتظار دارید." بررسی به این عملکرد 4 ستاره داده است. تور وی در آمریکای شمالی تا 22 نوامبر 2009 ادامه یافت. در کنسرت خود در 8 نوامبر 2009 ، در UCLA's Pauley Pavilion ، ریحانا به او در صحنه پیوست و برای اولین بار "Hard" را اجرا کرد ، سپس "Run This Town" را با Jay- اجرا کرد ز
از جمله موفقیت های وی ، جی ز به تولید نمایش های برادوی روی آورده است. به همراه جادا پینکت اسمیت و ویل اسمیت ، جی ز به تولید نمایش Fela! کمک کرد ، موزیکالی که از جشن تولد ستاره فقید نیجریه ای Fela Kuti پشتیبانی می کند. جی ز گفت که او از قدرت کار کوتی و داستان زندگی او الهام گرفته است ، که منجر به علاقه او برای کمک به تولید موسیقی می شود. فلا یک داستان در مورد یک پیشگام و فعال سیاسی آفریقایی است که اولین حرکتهای خود را در صحنه در دهه 1970 انجام داد.

آلبوم انفرادی بعدی جی زی آلبوم دوتایی The Blueprint2: The Gift & The Curse 2002 بود. این آلبوم با فروش بیش از 3 میلیون واحد تنها در ایالات متحده و پیشی گرفتن از The Blueprint در بیلبورد 200 در جایگاه اول قرار گرفت. بعداً در نسخه تک دیسک ، The Blueprint 2.1 ، که نیمی از قطعات را از نسخه اصلی حفظ کرد ، مجدداً منتشر شد. این آلبوم باعث ایجاد دو تک آهنگ عظیم "Excuse Me Miss" و "'03 Boie & Clyde" شد که در آن دوست دختر وقت جی زی ، بیانسه نولز حضور داشت. "Guns & Roses" ، با حضور لنی کراویتز ، و "Hovi Baby" دو تک آهنگ رادیویی موفق نیز بودند. این آلبوم همچنین حاوی قطعات "یک رویا" بود که Faith Evans و The The Notorious B.I.G. و "گزاف گویی" ، با حضور كانیه وست. در Blueprint 2.1 ترکهای برجسته ای وجود دارد که در The Blueprint2: The Gift & the Curse وجود ندارد ، مانند "Stop" ، "La La La (دوباره ببخشید)" ، "What They Goa Do، Part II" و "Beware" ساخته شده اند توسط و با حضور Panjabi MC.

2003 2005: آلبوم سیاه و بازنشستگی اولیه
پس از بازدید از جنوب فرانسه ، جی ز کار خود را در هشتمین آلبوم استودیویی The Black Album در افتتاحیه 40/40 کلوب اعلام کرد. او با چندین تهیه کننده از جمله Just Blaze ، The Neptunes ، Kanye West ، Timbaland ، Eminem ، DJ Quik ، 9th Wonder ، The Buchanans و Rick Rubin کار کرد. از آهنگهای برجسته آلبوم می توان به "چه چیزی بیشتر می توانم بگویم" ، "خاک از شانه خود را خاموش" ، "تغییر لباس" و "99 مشکل" اشاره کرد. آلبوم سیاه بیش از 3 میلیون نسخه در ایالات متحده فروخته است [38] جی ز با آر. کلی همکاری کرد و یک آلبوم استودیویی مشترک با عنوان "بهترین های هر دو جهان" منتشر کرد.

در 25 نوامبر سال 2003 ، جی ز کنسرتی برگزار کرد - که به عنوان "مهمانی بازنشستگی" در مدیسون اسکوئر گاردن در شهر نیویورک برگزار شد ، که بعداً مورد توجه فیلم او به معنای محو شدن به سیاه قرار گرفت. تمام درآمد حاصل از آن به خیریه اختصاص یافت از دیگر مجریان می توان به همكاری هایی مانند Roots (در قالب گروه پشتیبان وی) ، میسی الیوت ، ممفیس بلیك ، بینی سیگل ، آزادراه ، مری جی.بلیج ، بیانسه ، توئیستا ، Ghostface Killah ، فاكسی براون ، فارل ویلیامز و آر.كلی با حضورهای ویژه ولتاتا والاس و افنی شکور ، مادران The Notorious BIG و توپاک شکور به ترتیب. در حالی که جی ز به دلیل بازنشستگی در ساخت آلبوم های جدید استودیویی ، بازنشسته شده بود ، به زودی پروژه های جانبی و حضورهای مختلفی دنبال شد. در این موارد بهترین رکورد بازدید و همچنین انتشار و تور Unfinished Business ، دومین آلبوم مشترک بین Jay-Z و R. Kelly وجود داشت.

در سال 2004 ، جی ز با گروه راک Linkin Park همکاری کرد که در آن آنها ریمیکس مشترک EP Collision Course را منتشر کردند ، که شامل بزرگنمایی آهنگ های هر دو هنرمند و همچنین یک دی وی دی کنسرت بود. تنها آهنگ آلبوم ، "Numb / Encore" ، برای برنده شدن در یک جایزه بهترین رپ / آواز همکاری کرد ، و با لینکین پارک به صورت زنده در Grammy اجرا شد ، با ظاهر خاص توسط Paul McCartney ، که ابیاتی از آهنگ را اضافه کرد " دیروز". این EP بیش از 1 میلیون نسخه در آمریکا فروخت Jay-Z تهیه کننده اجرایی The Rising Tied ، اولین آلبوم Fort Minor ، پروژه هیپ هاپ رپ Linkin Park ، مایک Shinoda بود. جی ز همچنین قصد داشت در سال 2004 بازنشسته شود.

بعداً در سال 2004 ، Jay-Z به عنوان رئیس Def Jam Records منصوب شد ، که منجر به فروش Jay-Z ، Dash و Biggs منافع باقی مانده خود در Roc-A-Fella Records و Jay-Z شد و کنترل هر دو شرکت را به دست گرفتند. گفته می شود که این حرکت عمده در صنعت ناشی از اختلاف نظرهای Jay-Z و Dash در مورد اینکه Roc-A-Fella می تواند چه جهتی را در پیش بگیرد ، ایجاد شده است. شکاف تبلیغاتی بین جی ز ، داش و بیگز باعث شد که شرکای سابق در مصاحبه ها به یکدیگر لگن بزنند.

2005 2007: Kingdom Come و American Gangster
در 27 اکتبر 2005 ، جی ز کنسرت سالانه Power 105.1 نیویورک را با عنوان Powerhouse منتشر کرد. این کنسرت تحت عنوان کنسرت "من جنگ را اعلام می کنم" منجر به گمانه زنی های شدیدی در هفته های قبل از رویداد شد که جی ز دقیقاً به آنها اعلان جنگ خواهد داد. از آنجا که وی قبلاً به سایر هنرمندان "اعلان جنگ" داده بود که در رویدادهای دیگر از او عکسهای غنایی می گرفتند ، بسیاری معتقد بودند که نمایش پاورهاوس نشان دهنده یورش همه جانبه جی زی به رقبای او خواهد بود. موضوع این کنسرت موقعیت Jay-Z به عنوان رئیس و مدیر عامل Def Jam بود که با ماکت روی صحنه Oval Office کامل شد. بسیاری از هنرمندان از قبیل فهرست قدیمی Roc-A-Fella ضبط هنرمندان و همچنین Ne-Yo ، Teairra Marí ، T.I. ، Young Jeezy ، Akon ، Kanye West ، Paul Wall ، The LOX و Diddy ظاهر شدند.

در پایان کنسرت ، جی ز استدلال های زیادی را برای تعجب طرفداران هیپ هاپ مطرح کرد. مهمترین تحول در این نمایش بستن به رقابت بدنام هیپ هاپ بین جی ز و ناس بود. این دو رقیب سابق با یکدیگر دست دادند و صحنه را با هم تقسیم کردند تا "رییس جمهورهای مرده" ساخته جی زی را با آهنگ "The World is Yours" ناس ترکیب کند.

جی ز با آلبوم بازگشت خود در 21 نوامبر 2006 ، با عنوان Kingdom Come.

این آلبوم بعداً به عنوان شماره 248 در 500 آلبوم عالی رولینگ استون قرار گرفت و در نهایت به وضعیت پلاتین رسید.

پس از توافق توزیع جدید با Def Jam در سال 1997 ، جی ز پیگیری های خود را در My Lifetime، Vol منتشر کرد. 1. توسط شون "پف داد" Combs تولید شده و از اکران قبلی او پیشی گرفت. بعداً جی ز توضیح داد که این آلبوم در یکی از بدترین دوره های زندگی او ساخته شده است وقتی که او از مرگ دوست نزدیک خود ، The Notorious B.I.G. این آلبوم برای جی زی افشاگری شخصی بود زیرا او داستان های تربیت سخت خود را تعریف می کرد. تولید براق این آلبوم در تضاد با اولین انتشار او بود و برخی از طرفداران فداکار احساس کردند که او "فروخته شده" است. با این حال ، در این آلبوم ضرب آهنگ هایی از تهیه کنندگان که با او در مورد Reasonable Doubt کار کرده بودند ، یعنی DJ Premier و Ski بود. مانند سلف خود ، در My Lifetime، Vol. 1 نفر در ایالات متحده وضعیت پلاتین را بدست آورد.

1998 2000: جلد. 2 ... ، جلد 3 ... و سلسله
در سال 1998 ، جی ز جلد خود را منتشر کرد. 2 ... زندگی سخت ناک که باعث بزرگترین موفقیت زندگی حرفه ای او در آن زمان شد ، "زندگی سخت ناک (سرود گتو)". او بیشتر به جریان و کلمات متکی بود و به گرایش خود در استخراج ضربات از تولیدکنندگان محبوب آن روز مانند سوئیز بیتز ، تولید کننده داخلی برای Ruff Ryders و Timbaland ادامه داد. از دیگر تهیه کنندگان می توان به DJ Premier ، Erick Sermon ، The 45 King و Kid Capri اشاره کرد. بازدیدهای نمودار از این آلبوم شامل "Can I Get A ..." با حضور Ja Rule و Amil و "Nigga What، Nigga Who" با بازی Amil و Jaz-O هستند. جلد 2 سرانجام به موفق ترین آلبوم تجاری Jay-Z تبدیل خواهد شد. این گواهی 5 × پلاتین در ایالات متحده است و تاکنون بیش از پنج میلیون نسخه فروخته است. این آلبوم برنده جایزه گرمی شد ، اگرچه جی ز مراسم اعتراض به عدم موفقیت DMX در جمع آوری نامزدی گرمی را تحریم کرد.

در سال 1999 ، جی ز با ماریا کری در "Heartbreaker" ، آهنگی از هفتمین آلبوم خود ، Rainbow ، همکاری کرد. این آهنگ با گذراندن دو هفته در بالای Billboard Hot 100 به عنوان اولین جدول برتر جدول جی Z در ایالات متحده شناخته شد. در همان سال ، Jay-Z Vol را منتشر کرد. 3 ... زندگی و اوقات S. کارتر. آلبوم موفقیت آمیز بود و بیش از 3 میلیون نسخه فروش کرد. جلد موفق ترین آهنگ 3 "Big Pimpin" بود که UGK در آن حضور داشت.

در سال 2000 ، جی-ز The Dynasty: Roc La Familia را منتشر کرد که در ابتدا قرار بود به آلبومی تلفیقی برای هنرمندان Roc-A-Fella تبدیل شود اما Def Jam به آلبومی از Jay-Z تبدیل شد. این آلبوم به معرفی تولیدکنندگان تازه وارد The Neptunes ، Just Blaze ، Kanye West و Bink کمک کرد ، که همه برای موفقیت چشمگیر ادامه داشته اند. این همچنین اولین آلبومی است که جی ز از صدای روح انگیز تری نسبت به آلبوم های قبلی خود بهره می برد. سلسله فقط در ایالات متحده بیش از دو میلیون واحد فروخت.
2001 2002: دشمنی با Nas ، The Blueprint و The Blueprint2
در سال 2001 ، جی ز علیه Prodigy صحبت كرد و پس از آنكه وی از "Money، Cash، Hoes" در مورد خط Jay-Z موضوعی را مطرح كرد كه احساس می كرد به اختلاف مباح Deep و Prodigy با توپك شاكور ، اسنوپ داگ و Death Row تمسخرآمیز است. سوابق. وی بعداً آهنگ "Takeover" را در Summer Jam 2001 اجرا كرد كه در ابتدا به Prodigy حمله كرد و عکسهای Prodigy را با لباس مایكل جكسون نشان داد. یک خط در انتهای "تصاحب" اشاره به ناس داشت که در "ما زنده می مانیم" از او انتقاد کرد. Nas با یک قطعه دیس به نام "Ether" پاسخ داد و Jay-Z straightaway آیه ای به "Takeover" اضافه کرد که Nas را منزجر کرد و اختلاف بین دو رپر را آغاز کرد. این درگیری تا سال 2005 پایان یافته بود ، جی ز اظهار داشت مارک پیتس به آنها کمک کرده است تا این اختلاف را حل کنند.

در 11 سپتامبر 2001 ، ساعاتی قبل از حملات 11 سپتامبر ، جی ز ششمین آلبوم استودیویی خود را با نام The Blueprint منتشر کرد که از مجله هیپ هاپ The Source یک بازبینی 5 میکروفونی را دریافت کرد. این آلبوم که فقط در مدت دو روز نوشته شده بود ، بیش از 427،000 نسخه فروش کرد ، در شماره یک بیلبورد 200 قرار گرفت و به وضعیت 2 × پلاتین در ایالات متحده رسید. این به دلیل تولید و تعادل رپ "جریان اصلی" و "سخت" مورد ستایش قرار گرفت. امینم تنها خواننده رپ مهمان آلبوم بود که آهنگ "Renegade" را تهیه و اجرا کرد. چهار قطعه توسط Kanye West تولید شده است و آلبوم نشان دهنده یکی از اولین وقایع بزرگ West در صنعت است. این طرح شامل آهنگ های محبوب "Izzo (H.O.V.A.)" ، "Girls، Girls، Girls" ، "Jigga That Nigga" و "Song Cry" است. از فوریه 2012 ، آلبوم 2.7 میلیون نسخه در سراسر جهان فروخته بود ، حتی اگر موفقیت اولیه آن تحت الشعاع حوادث دلخراش 11 سپتامبر قرار گرفت. در سال 2019 ، این طرح توسط کتابخانه کنگره برای حفظ در فهرست ثبت ملی انتخاب شد زیرا "از نظر فرهنگی ، تاریخی یا زیبایی شناختی قابل توجه است".
در اکتبر 2001 ، جی ز به جرم خنجر زدن به تهیه کننده رکورد ، لنس ریورا ، در کیت کت کلوب در شهر نیویورک در سال 1999 اعتراف کرد. برای این جنایت درجه دو ، جی ز به سه سال آزادی مشروط محکوم شد.

شاون کوری کارتر (متولد 4 دسامبر 1969) ، معروف به Jay-Z (سبک JAY-Z) ، یک خواننده رپ ، ترانه سرا ، مجری رکورد ، بازرگان و تهیه کننده ضبط است. او به طور گسترده ای به عنوان یکی از تأثیرگذارترین هنرمندان هیپ هاپ در تاریخ شناخته می شود و اغلب او را به عنوان یکی از بزرگترین خوانندگان رپ در تمام دوران ها معرفی می کنند.

جی ز در شهر نیویورک متولد و بزرگ شد ، ابتدا فعالیت موسیقی خود را پس از تاسیس لوح ضبط Roc-A-Fella Records در سال 1995 آغاز کرد و پس از آن اولین آلبوم استودیویی خود را به نام Reasonable Doubt در سال 1996 منتشر کرد. این آلبوم با موفقیت گسترده منتشر شد ، و جایگاه خود را در صنعت موسیقی تثبیت کرد. وی در ادامه دوازده آلبوم دیگر از جمله آلبوم های تحسین شده The Blueprint (2001) ، The Black Album (2003) ، American Gangster (2007) و 4:44 (2017) را منتشر کرد. جی ز همچنین به ترتیب با همسرش بیانسه آلبوم های مشترک مشترک Watch the Throne (2011) را با Kanye West و Everything Is Love (2018) منتشر کرده است.

خارج از حرفه موسیقی خود ، جی ز همچنین موفقیت چشمگیری و توجه رسانه ای را برای حرفه خود به عنوان یک تاجر کسب کرده است. در سال 1999 ، وی خرده فروش لباس Rocawear را تاسیس کرد و در سال 2003 ، باشگاه زنجیره ای بارهای ورزشی لوکس 40/40 را تأسیس کرد. هر دو کسب و کار به شرکت های چند میلیون دلاری تبدیل شده اند و به جی زی اجازه دادند سرمایه گذاری برای شرکت سرگرمی Roc Nation را تأسیس کند که در سال 2008 تأسیس شد. در سال 2015 ، او شرکت فناوری Aspiro را خریداری کرد و مسئولیت آن را به عهده گرفت سرویس پخش رسانه ای آنها Tidal.

جی زی با بیش از 50 میلیون آلبوم و 75 میلیون تک آهنگ در سراسر جهان به فروش می رسد یکی از پرفروش ترین هنرمندان موسیقی جهان است. او در مجموع 22 جایزه گرمی را از آن خود کرده است ، بیشترین میزان توسط یک خواننده رپ ، و دارای رکورد بیشترین تعداد آلبوم توسط یک هنرمند انفرادی در بیلبورد 200 ، با 14. او توسط بیلبورد و انتشارات موسیقی Rolling رتبه بندی شده است. استون به عنوان یکی از 100 هنرمند بزرگ تمام دوران. در سال 2017 ، او اولین خواننده رپ شد که به تالار مشاهیر ترانه سرا ها افتخار می یابد ، و در سال 2018 ، جایزه یادبود "سلام به نمادهای صنعت" را در شصتمین جایزه گرمی دریافت می کند. در ژوئن 2019 ، جی ز به طور رسمی به عنوان اولین میلیاردر هیپ هاپ درآمد و او را به پنجمین ثروتمند آمریکایی آفریقایی تبار و ثروتمندترین موسیقی دان آمریکایی تبدیل کرد. در دسامبر سال 2020 Jay-Z مجموعه ای از محصولات شاهدانه را به نام "مونوگرام" راه اندازی کرد.
اوایل زندگی
شاون کوری کارتر در 4 دسامبر 1969 در محله بروکلین در شهر نیویورک به دنیا آمد. پس از اینکه پدرشان ، آدنیس ریوز ، خانواده را رها کرد ، جی زی و سه خواهر و برادرش توسط مادرشان گلوریا کارتر تربیت شدند. ریوز بعداً کمی قبل از مرگ در سال 2003 با جی ز دیدار و آشتی می کند. جی ز در اشعار خود ادعا می کند که در سال 1982 ، در سن 12 سالگی ، او به دلیل سرقت جواهرات خود به شانه برادر بزرگترش شلیک کرد. او به همراه رپر AZ تا زمان تعطیل شدن در دبیرستان الی ویتنی در بروکلین تحصیل کرد. وی سپس به همراه خوانندگان رپ The Notorious B.I.G. در دبیرستان شغلی و آموزش فنی جورج وستینگهاوس در همان نزدیكی تحصیل كرد. و بوستا ریمز و پس از آن دوره تحصیلات خود را در دبیرستان مرکزی ترنتون در ترنتون ، نیوجرسی آغاز کرد ، هرچند که وی فارغ التحصیل نشد. طبق مصاحبه ها و شعرهای وی ، وی در این مدت کراک کوکائین فروخته و سه بار مورد اصابت گلوله قرار گرفته است.

به گفته مادرش ، جی زی عادت داشت شب ها خواهر و برادرهایش را بیدار کند و الگوهای طبل را روی میز آشپزخانه بکوبد. او برای تولدش یک بوم باکس خرید و علاقه او به موسیقی را برانگیخت و او شروع به کار آزادانه و نوشتن شعر کرد. وی بعداً در اطراف محله به نام "جازی" معروف شد و بعداً به احترام مربی خود جاز او نام هنری "جی ز" را برگزید. Jay-Z را می توان به طور خلاصه در چندین ضبط اولیه Jaz-O در اواخر دهه 1980 و اوایل دهه 1990 شنید ، از جمله "HP Gets Busy" ، "The Originators" و "Hawaiian Sophie".
اوایل دهه 1990 جی زی درگیر نبردهای مختلفی با خواننده رپ LL Cool J شد. وی برای اولین بار توسط مخاطبان گسترده ای در قطعه آهنگ "نمایش و اثبات" در آلبوم Big Daddy Kane Daddy's Home در سال 1994 شناخته شد. در این دوره از Jay-Z به عنوان مرد اعتیاد به مواد مخدر Big Daddy Kane یاد شده است ، گرچه کین توضیح می دهد که وی نقش مرد سنتی اعتیاد به مواد مخدر را پر نکرده است و در عوض در صحنه ظاهر می شد. "وقتی صحنه را ترک می کردم تا لباسهایم را عوض کنم ، Jay-Z و Positive K را بیرون می آوردم و به آنها آزاد می دادم تا اینکه به صحنه برگردم." Jay-Z جوان در یک آهنگ محبوب Big L ، "Da Graveyard" و در Mic Geronimo "Time to Build" ظاهر شد ، که همچنین در اوایل سال 1995 با DMX و Ja Rule ظاهر شد. اولین تک رپ رسمی او " In My Lifetime »، که وی برای آن یک موزیک ویدئو در سال 1995 منتشر کرد. همچنین یک موسیقی ویدیویی منتشر نشده برای" من نمی توانم با آن کنار بیایم "در سمت B تولید شد.

حرفه موسیقی
1995 1997: شک منطقی و در زندگی من ، جلد 1. 1
Jay-Z بدون هیچ برچسب عمده ای برای دادن یک قرارداد ضبط شده به وی ، CD های خود را به فروش رساند و با Damon "Dame" Dash و Kareem "Biggs" Burke ، Roc-A-Fella Records را به عنوان یک برچسب مستقل در سال 1995. پس از توافق در توزیع قرارداد با Priority ، Jay-Z اولین آلبوم خود را در سال 1996 منتشر کرد ، دلیل منطقی با ضرب و شتم از تولید کنندگان مشهور مانند DJ Premier و Super DJ Clark Kent و ظاهر The Notorious BIG. 23 در بیلبورد 200 ، و به طور کلی مورد علاقه منتقدان قرار گرفت.

بیوگرافی
Notorious یک فیلم بیوگرافی در مورد والاس و زندگی او در سال 2009 است که جمال وولارد رپر را در نقش والاس بازی می کند. این فیلم به کارگردانی جورج تیلمن جونیور و توزیع آن توسط Fox Searchlight Pictures ساخته شده است. تهیه کنندگان شامل شان کمبز ، مدیران سابق والاس وین بارو و مارک پیتس و همچنین ولتا والاس بودند. در 16 ژانویه 2009 ، اولین فیلم در تئاتر Grand 18 در گرینزبورو ، کارولینای شمالی به دلیل تیراندازی یک مرد در پارکینگ قبل از نمایش به تعویق افتاد. این فیلم با بازخوردهای مختلفی روبرو شد و بیش از 44 میلیون دلار در سراسر جهان فروش داشت.

در اوایل اکتبر 2007 ، فراخوان های انتخاباتی آزاد برای نقش والاس آغاز شد. بازیگران ، رپرها و ناشناخته ها همه امتحان کردند. بین سیگل برای بازی در این تست تست شد ، اما انتخاب نشد. شان کینگستون ادعا کرد که وی نقش والاس را بازی خواهد کرد اما تهیه کنندگان آن را تکذیب کردند. سرانجام اعلام شد که رمال جمال وولارد برای بازی در نقش والاس انتخاب شد در حالی که پسر والاس ، كریستوفر والاس جونیور برای بازی در نقش والاس از كودكی انتخاب شد. از دیگر بازیگران می توان به آنجلا باست در نقش وولتا والاس ، درک لوک در نقش شان کمبز ، آنتونیک اسمیت در نقش فیت اوانز ، ناتوری ناتون در نقش لیل کیم و آنتونی مکی در نقش توپاک شکور اشاره کرد. Bad Boy همچنین آلبوم موسیقی متن فیلم را در 13 ژانویه 2009 منتشر کرد. این آلبوم شامل بسیاری از تک آهنگ های محبوب والاس ، از جمله "Hypnotize" و "Juicy" و همچنین موارد کمیاب است.

دیسکوگرافی
آلبوم استودیویی
Ready to Die (1994)
زندگی پس از مرگ (1997)
آلبوم های استودیویی پس از مرگ
Bo Again (1999)
Duets: The Final Chapter (2005)
آلبوم های همکاری
توطئه با Junior M.A.F.I.A. (1995)
آلبوم های همکاری پس از مرگ
The King & I with Faith Evans (2017)
رسانه ها
فیلم شناسی
نمایش (1995) به عنوان خودش
Rhyme & Reason (مستند 1997) به عنوان خودش
فیلم بایگانی Biggie & Tupac (مستند 2002)
تصاویر بایگانی توپاک رستاخیز (مستند 2004)
بدنام بدنام B.I.G. فیلم بایگانی Bigger Than Life (مستند 2007)
فیلم بایگانی معروف (2009)
فیلم بایگانی All Eyez on Me (2017)
تصاویر بایگانی کوینسی (مستند 2018)
Biggie: The Life of Notorious B.I.G. (مستند 2017) تصاویر بایگانی
حضور در تلویزیون
New York Undercover (1995) به عنوان خودش
مارتین (1995) به عنوان خودش
چه کسی بیگی و توپاک را شلیک کرد؟ (2017)
Unsolution (2018)
جوایز و نامزدها
جایزه سال مراسم نامزد / اثر نتیجه گروه
The Source Hip-Hop Music Awards 1995 The Notorious B.I.G. هنرمند جدید سال ، سولو برنده
بدنام بدنام B.I.G. ترانه سرای سال برنده
بدنام بدنام B.I.G. مجری زنده سال برنده
Ready To Die آلبوم سال برنده
جوایز موسیقی بیلبورد 1995 The Notorious B.I.G. هنرمند رپ سال برنده
"One More Chance / Stay with Me (Remix)" (با Faith Evans) تک آهنگ سال برنده
1997 زندگی پس از مرگ آلبوم R&B برنده شد
جوایز گرمی 1996 "Big Poppa" بهترین اجرای انفرادی رپ نامزد شده
1998 "Hypnotize" بهترین اجرای انفرادی رپ نامزد شده
"Mo Money Mo Problems" (با بازی ماس و پف بابا) بهترین اجرای رپ توسط یک دو یا نامزد گروه
زندگی پس از مرگ بهترین نامزد آلبوم رپ
جوایز موسیقی MTV Video 1997 "Hypnotize" بهترین ویدیوی رپ برنده شده
1998 "Mo Money Mo Problems" (با همراهی ماس و پف بابا) بهترین نامزد ویدیوی رپ
جوایز موسیقی Soul Train 1996 "One More Chance / Stay With Me (Remix)" (with Faith Evans) R&B / Soul یا رپ آهنگ سال برنده
1998 Life After Death بهترین آلبوم R&B / Soul - مرد برنده
نامزد زندگی پس از مرگ R&B / Soul یا رپ آلبوم سال
"Mo Money Mo Problems" (با بازی Mase and Puff Daddy) بهترین ویدیوی موسیقی R&B / Soul یا Rap نامزد شده
Black Reel Awards 2004 "Ruin '(Dying to Live)" (با توپاک شکور) بهترین آهنگ اصلی یا اقتباسی نامزد شده
جوایز ASCAP Rhythm & Soul Music 2005 "Ruin '(Dying to Live)" (با توپاک شکور) بهترین موسیقی متن سال برنده
2017 The Notorious B.I.G. جایزه بنیانگذاران ASCAP برنده شد
"Sicko Mode" 2020 برنده رپ و آهنگ های R&B / Hip-Hop برنده
تالار مشاهیر راک اند رول 2020 The Notorious B.I.G. مجریان برنده شدند

و "[کاری کنید که] مبارزه او را احساس کنید". به گفته روزنامه نگار نیویورک تایمز ، توره در سال 1994 ، شعر والاس "جزئیات زندگینامه ای درباره جنایت و خشونت را با صداقت احساسی مخلوط کرده است". ماریوت از نیویورک تایمز در سال 1997 نوشت که شعرهای والاس کاملاً زندگینامه ای نبوده و او "توانایی اغراق را دارد که باعث افزایش فروش می شود". والاس نوشت که اولین آلبوم او "یک پای بزرگ بود ، با هر برش نشانگر نقطه متفاوتی از زندگی [او] شامل سگها و niggaz ... از ابتدا تا انتها".

رولینگ استون ، Ready to Die را به عنوان تضادی از چشم اندازهای خیابانی "تیره" و "پر از سرگرمی با روحیه ، اصل لذت را به هیپ هاپ" معرفی کرد. AllMusic در برخی از ترانه های خود از "حس نابودی" می نویسد ، و نیویورک تایمز به برخی از آهنگ ها اشاره می کند که "با پارانویا تند". والاس وقتی اولین بازی خود را انجام داد ، خود را احساس "شکستگی و افسردگی" کرد. آهنگ آخر آلبوم نخست والاس ، "افکار خودکشی" ، شامل "شخصیت" او بود که به خودکشی می اندیشد و با انجام این کار به نتیجه رسید. در مورد زندگی پس از مرگ ، اشعار والاس "عمیق تر" شد. کریمز توضیح داد که چگونه آهنگهای خوش روح و رقص گرا (که در اولین حضور کمتری داشتند) با آهنگهای "رپ واقعیت" در ضبط جایگزین می شوند و پیشنهاد می کند که او از طریق برخی از موضوعات تغزلی مورد اول "دلال محبت" می کند. مجله XXL نوشت كه والاس با تركیب خود در بین آلبوم ها "تصویر خود را اصلاح كرد" و از "هیاهوی سطح متوسط" در اولین كار خود به "ارباب مواد مخدر" در آلبوم دوم خود رفت.

AllMusic نوشت که موفقیت Ready to Die "بیشتر به دلیل مهارت والاس به عنوان یک داستان نویس است". در سال 1994 ، رولینگ استون توانایی خود را در این تکنیک به عنوان نقاشی "یک تصویر صوتی چنان پر جنب و جوش که شما را به صحنه منتقل می کند" توصیف کرد. در زندگی پس از مرگ ، وی این مهارت را به ویژه در آهنگ "من داستانی برای گفتن" به نمایش گذاشتم ، و برای نیمه اول آهنگ داستانی را ایجاد كرد و سپس همان داستان را برای پسرانش به صورت گفتگو بازگو كرد.

میراث
از نظر AllMusic والاس که یکی از بزرگترین رپرهای تمام دوران شناخته می شود ، به عنوان "ناجی هیپ هاپ ساحل شرقی" توصیف شد. مجله Source در صدمین صدمین شماره خود در سال 2002 او را به عنوان بزرگترین خواننده رپ انتخاب کرد. در سال 2003 ، هنگامی که مجله XXL از چندین هنرمند هیپ هاپ خواست تا پنج MC مورد علاقه خود را لیست کنند ، والاس بیش از دیگران در لیست خوانندگان رپ ظاهر شد. در سال 2006 ، MTV او را در رتبه 3 لیست بزرگترین MC های همه زمان خود قرار داد و او را احتمالاً "ماهرترین فرد در میکروفون" خواند. ویراستاران About.com او را در رتبه 3 لیست 50 MC برتر زمان ما (1987 2007) قرار دادند. در سال 2012 ، منبع او را در رتبه 3 لیست 50 رهبر برتر تغزلی همه زمان ها قرار داد. رولینگ استون از او به عنوان "بزرگترین رپر زندگی کرده" یاد کرده است. در سال 2015 ، بیلبورد والاس را به عنوان برترین خواننده رپ همه زمان ها معرفی کرد.

متن ترانه های والاس توسط هنرمندان مختلفی از جمله Jay-Z ، 50 Cent ، Alicia Keys ، Fat Joe ، Nelly ، Ja Rule ، Eminem ، Lil Wayne ، Game ، Clinton Sparks ، Michael Jackson و Usher نمونه برداری و نقل شده است. در جوایز موسیقی MTV Video Music 2005 ، Combs و Snoop Dogg با استخدام ارکستری برای بازی در حالی که آوازهای "Juicy" و "Waing" در بلندگوهای صحنه بازی می کردند ، به والاس ادای احترام کردند. در افتخارات VH1 Hip Hop 2005 ، ادای احترام به والاس این عنوان را تیتر کرد.

والاس شروع به تبلیغ یک خط تولید لباس به نام بروکلین مینت کرده بود که قرار بود لباس هایی با اندازه بزرگ تولید کند ، اما پس از مرگ او بی خواب ماند. در سال 2004 ، مدیران وی مارک پیتز و وین بارو با کمک جی زی خط تولید لباس را راه اندازی کردند و تی شرت هایی را که تصاویر والاس روی آنها بود ، می فروختند. بخشی از درآمد به بنیاد کریستوفر والاس و بنیاد بورسیه تحصیلی شاون کارتر جی ز اختصاص می یابد. در سال 2005 ، Voletta Wallace آژانس تجاری و صدور مجوز Wicked Cow Entertainment را استخدام کرد تا راهنمای تلاش برای صدور مجوز این ملک باشد. محصولات با مارک والاس در بازار شامل چهره های اکشن ، پتو و محتوای تلفن همراه است.
بنیاد یادبود کریستوفر والاس سالانه یک شام کراوات سیاه ("B.I.G. Night Out") برای جمع آوری کمک مالی برای تجهیزات مدرسه کودکان و گرامی داشت یاد والاس برگزار می کند. برای این رویداد خاص ، زیرا این یک موسسه خیریه مدارس کودکان است ، "B.I.G." همچنین گفته می شود که مخفف "کتاب به جای اسلحه" است.

یک نقاشی دیواری پرتره بزرگ از والاس به عنوان مائو تسه تونگ در خیابان فولتون در بروکلین در فاصله یک مایلی غرب بلوک قدیمی والاس وجود دارد. یک هوادار درخواست کرد گوشه خیابان Fulton و St. James Place ، نزدیک خانه کودکی والاس به احترام وی تغییر نام یابد ، از کسب و کارهای محلی حمایت جلب کرده و بیش از 560 امضا را به خود جلب کند.
یک پرتره بزرگ از والاس به طور برجسته ای در سریال Netflix Luke Cage ظاهر می شود ، به این دلیل که او به عنوان موزه ای برای خلق نسخه دنیای سینمایی مارول از شخصیت های کمیک مارول ، کورنل "Cottonmouth" Stokes خدمت می کرد.

در آگوست سال 2020 ، پسر والاس ، سی.جی ، ریمیکس خانگی از موفقیت پدرش "Big Poppa" را منتشر کرد.

در اواسط سال 1997 ، کامبس اولین آلبوم خود را منتشر کرد ، بدون راه خروج ، که والاس را با پنج ترانه ، به ویژه در سومین آهنگ "پیروزی" ، ارائه کرد. برجسته ترین تک آهنگ از آلبوم ضبط "I'll Missing You" با حضور Combs ، Faith Evans و 112 بود که به یاد والاس اختصاص داشت. در جوایز گرمی 1998 ، زندگی پس از مرگ و دو تک آهنگ آن نامزدی در گروه رپ را دریافت کردند. جایزه آلبوم توسط Combs's No Way Out و "I'll Be Missing You" در رده بهترین اجرای رپ توسط یک Duo یا Group که "Mo Money Mo Problems" نامزد شده بود ، برنده جایزه شدند.

در سال 1996 ، والاس شروع به ایجاد یک سوپرگروه هیپ هاپ ، کمیسیون ، که متشکل از خودش ، جی ز ، لیل ساس ، کمبس و چارلی بالتیمور بود ، کرد. والسیس در متن شعر "What's Beef" در مورد زندگی پس از مرگ و "پیروزی" از No Way Out از کمیسیون یاد کرد ، اما آلبوم کمیسیون هرگز تکمیل نشد. آهنگی در مورد Duets: The Final Chapter ، "Whatchu Want (The Commission)" ، با حضور Jay-Z ، براساس این گروه ساخته شد.

در دسامبر سال 1999 ، پسر بد پسر دوباره متولد شد. این آلبوم متشکل از مطالب منتشر نشده قبلی بود که با حضور مهمانان جدید ترکیب شده بود ، از جمله هنرمندان بسیاری که والاس در طول زندگی خود هرگز با آنها همکاری نکرده بود. برخی از بررسی های مثبت را به دست آورد ، اما انتقاداتی را برای جفت شدن بعید خود دریافت کرد. منبع آن را به عنوان "تدوین برخی از ناجوانمردانه ترین همکاری های دوران حرفه ای او" توصیف کرده است. با این وجود ، آلبوم 2 میلیون نسخه فروخت. والاس در آلبوم مایکل جکسون 2001 ، شکست ناپذیر ظاهر شد. با گذشت زمان ، آوازهای او در آهنگ های معروف مانند "احمقانه" و "Realest Niggas" توسط Ashanti در سال 2002 و ترانه "Ruin '(Dying to Live)" با شکور در سال بعد شنیده شد. در سال 2005 ، Duets: The Final Chapter الگویی را که از Bo Again آغاز شد ، ادامه داد ، که به دلیل کمبود آواز قابل توجه توسط والاس در برخی از آهنگ های خود مورد انتقاد قرار گرفت. تک آهنگ اصلی آن "Nasty Girl" به اولین تک آهنگ والاس در انگلستان تبدیل شد. Combs و Voletta Wallace اظهار داشتند که این آلبوم آخرین انتشار خواهد بود که در درجه اول مطالب جدیدی دارد.

یک آلبوم دو نفره ، The King & I ، با حضور ایوانز و Notorious B.I.G. ، در تاریخ 19 مه 2017 منتشر شد ، که عمدتا شامل موسیقی منتشر نشده قبلی بود.

سبک موسیقی
آواز خوان
والاس عمدتا با لحنی عمیق رپ می کند که توسط رولینگ استون به عنوان "غرغره ای ضخیم و شاد" توصیف می شود ، که در زندگی پس از مرگ حتی عمیق تر می شود. او اغلب در آهنگ هایی با آگهی های تبلیغاتی از شان "پاف" Combs همراه بود. در ستون "منبع بدون امضا" منبع ، سبک او "خنک ، بینی و فیلتر شده ، برای برکت دادن به مطالب خودش" توصیف شد. AllMusic والاس را چنین توصیف کرد که "استعدادی در انباشت قافیه های متعدد بر روی یکدیگر و به سرعت پشت سر هم دارد". مجله تایم نوشت که او با توانایی "صاف کردن قافیه های چند هجایی صاف" صدا می کند ، در حالی که کریمز سبک ریتمیک خود را "افراطی" توصیف می کند. قبل از شروع یک آیه ، والاس گاهی اوقات از صداهای onomatopoeic برای گرم کردن صدای خود استفاده می کرد ، به عنوان مثال "uhhh" در ابتدای "Hypnotize" و "Big Poppa" و "what" پس از برخی قافیه ها در آهنگ هایی مانند "My Downfall".

لاتیف از Latyrx خاطرنشان می کند که والاس "جریانات شدید و پیچیده ای" داشته است. فردرو استار از اونیکس گفت که او "استاد جریان" است و اسقف لامونت اظهار داشت كه "بر تمام نیمكره های موسیقی" تسلط دارد. والاس همچنین غالباً از طرح قافیه یک خطه برای ایجاد تنوع و علاقه به جریان خود استفاده می کرد. Big Daddy Kane اظهار داشت كه والاس برای تحت تأثیر قرار دادن شنوندگان به واژگان بزرگی احتیاج ندارد و اظهار داشت كه وی "فقط كلمات خود را به گونه ای نرم و صاف جمع كرد و برای او واقعاً خوب بود". = معروف بود كه والاس در ذهنش شعر می سرود نه به نوشتن آنها را روی کاغذ بیاورید ، به روشی مشابه Jay-Z. او گاهاً با سبک معمول خود متفاوت است. در "Playa Hater" ، او با دروغ آهسته آواز خواند. در "اراذل و اوباش بدنام" ، همکاری او با Bone Thugs-n-Harmony ، او سبک خود را متناسب با جریان سریع قافیه گروه اصلاح کرد.
مضامین و متن ترانه ها
مباحث و مضامین غنایی والاس شامل داستان های مافیوسی ("Niggas Bleed") ، گذشته فروش مواد مخدر وی ("ده فرمان ترک") ، لاف زدن مادی ("هیپنوتیزم") ، شوخ طبعی ("فقط بازی کردن (رویاها))" و عاشقانه () بود. "من و سگ ماده من"). در سال 2004 ، رولینگ استون از او به عنوان "یکی از معدود ترانه سرایان جوان مرد در هر سبک پاپ که آهنگ های عاشقانه معتبری می نویسد" نام برد. در کتاب How to Rap ، خواننده رپ Guerilla Black توصیف کرد که چگونه والاس قادر به "تجلیل از بالاترین سطح" و "[ایجاد] مبارزه شما است". به گفته روزنامه نگار نیویورک تایمز ، توره در سال 1994 ، شعر والاس "جزئیات زندگینامه ای درباره جنایت و خشونت را با صداقت عاطفی مخلوط کرده است". ماریوت از نیویورک تایمز در سال 1997 نوشت که شعرهای والاس کاملاً زندگینامه ای نبوده و او "توانایی اغراق را دارد که فروش را افزایش می دهد". والاس نوشت که اولین آلبوم او "یک پای بزرگ بود ، با هر برش نشانگر نقطه متفاوتی از زندگی [او] شامل سگها و niggaz ... از ابتدا تا انتها".

1997: زندگی پس از مرگ و تصادف رانندگی
در هنگام ضبط آلبوم دوم خود ، زندگی پس از مرگ ، والاس و لیل 'سسیس به جرم سیگار کشیدن ماری جوانا در ملا public عام دستگیر شدند و ماشین آنها را پس گرفتند. والاس علی رغم مخالفت های Lil 'Cease ، یک ماشین اجاره ای شورولت لومینا را به عنوان جانشین انتخاب کرد. اتومبیل دارای مشکلات ترمز بود اما والاس آنها را رد کرد. برخورد ماشین با ریل باعث شکستن پای چپ والاس و فک لیل ساس شد. والاس به دنبال این حادثه ماهها در بیمارستان بود. او موقتاً به صندلی چرخدار محدود شد و مجبور به استفاده از عصا شد و مجبور شد درمان خود را انجام دهد. علی رغم بستری شدن در بیمارستان ، وی به کار بر روی آلبوم ادامه داد. به این تصادف در متن شعر "Long Kiss Goodnight" اشاره شد: "بله هنوز مرا قلقلک می دهی ، من قبلاً مثل Ripple قوی بودم / Til Lil 'Cease مرا فلج کرد."

در ژانویه 1997 ، والاس به دلیل وقوع حادثه ای در رابطه با یکی از دوستان مروج کنسرت که ادعا کرد والاس و اطرافیانش وی را در پی اختلاف در ماه مه 1995 مورد ضرب و شتم قرار داده بودند ، به والس دستور داده شد تا خسارت خود را پرداخت کند. ، اما همه اتهامات سرقت منتفی شد. به دنبال وقایع ، والاس از تمایل به تمرکز بر "آرامش روانی" خود و خانواده و دوستانش صحبت کرد.

مرگ
در فوریه 1997 ، والاس برای تبلیغ زندگی پس از مرگ و ضبط یک موزیک ویدئو برای تک آهنگ اصلی خود ، "Hypnotize" به کالیفرنیا سفر کرد. در 5 مارس ، او مصاحبه رادیویی با خانه سگ در KYLD در سانفرانسیسکو انجام داد. در مصاحبه ، وی اظهار داشت که از زمانی که از امنیت خود می ترسد ، جزئیات امنیتی را استخدام کرده است ، اما این امر به دلیل شخصیت مشهور بودن به طور کلی بوده است و نه به طور خاص به دلیل رپر بودن او.

در 8 مارس ، والاس در یازدهمین دوره جوایز سالانه موسیقی Soul Train در لس آنجلس جایزه ای به Toni Braxton اهدا کرد و توسط برخی از مخاطبان مورد تحسین قرار گرفت. وی سپس در یک مهمانی پس از آن به میزبانی Vibe و Qwest Records در موزه اتومبیل پترسن شرکت کرد. میهمانان شامل ایوانز ، عالیه ، کمبس و اعضای باندهای Crips and Bloods بودند. روز بعد در ساعت 12:30 صبح PST ، پس از اینکه آتش نشانی مهمانی را به دلیل ازدحام زیاد زود بست ، والاس با همراهانش در دو GMC Suburbans رفت تا به هتل خود برگردد. او در کنار همکارانش دامیون "D-Roc" باتلر ، لیل سسیس و راننده گریگوری "جی مانی" یانگ روی صندلی سرنشین جلو حرکت کرد. شانه ها با سه محافظ با ماشین دیگر سفر کردند. این دو کامیون توسط یک شورلت بلیزر همراه با مدیر امنیتی Bad Boy ، پل آفورد ، دنباله دار شدند.

ساعت 12:45 صبح ، خیابان ها مملو از جمعیتی بود که حزب را ترک می کردند. کامیون والاس در چراغ قرمز 50 متری (46 متری) موزه اتومبیل پیترسن متوقف شد و یک چوی ایمپالا سیاه رنگ در کنار آن بلند شد. راننده ایمپالا ، یک فرد آفریقایی-آمریکایی ناشناس ، پوشیده از کت و شلوار آبی و پاپیون ، از پنجره خود غلت زد و یک اسلحه 9 میلیمتری استیل آبی کشید و به سمت ماشین والاس تیراندازی کرد. چهار گلوله به والاس اصابت کرد و اطرافیان او را به سرعت به مرکز پزشکی Cedars-Sinai رساندند ، جایی که پزشکان توراکوتومی اورژانسی را انجام دادند ، اما در ساعت 1:15 بامداد اعلام شد که وی 24 ساله بود که فوت کرد. کالبد شکافی وی ، که 15 سال پس از مرگش آزاد شد ، نشان داد که فقط آخرین گل منجر به مرگ شد. قبل از توقف در شانه چپ ، از طریق ران راست وارد شده و به روده بزرگ ، کبد ، قلب و ریه چپ او برخورد کرد.
مراسم تشییع جنازه والاس در کلیسای تشییع جنازه Frank E. Campbell در منهتن در 18 مارس برگزار شد. در این مراسم حدود 350 عزادار شرکت داشتند ، از جمله Lil 'Cease ، Queen Latifah ، Flava Flav ، Mary J. Blige ، Lil' Kim ، Run DMC ، DJ Kool Herc ، Treach ، Busta Rhymes ، Salt-N-Pepa ، DJ Spinderella ، Foxy Brown و Sister Souljah. دیوید دینکینز و کلایو دیویس نیز در مراسم خاکسپاری شرکت کردند. پس از تشییع جنازه ، بدن او سوزانده شد و خاکستر به خانواده اش داده شد.

انتشارهای پس از مرگ
شانزده روز پس از مرگ او ، آلبوم دوم دیسک والاس با برنامه ریزی شده با عنوان کوتاه Life After Death منتشر شد و پس از ظهور زودرس در شماره 176 به دلیل تخلف در تاریخ خیابان ، در شماره 1 جدول بیلبورد 200 قرار گرفت. . آلبوم ضبط شده طیف گسترده ای از مهمانان و تهیه کنندگان نسبت به آلبوم قبلی خود را در بر داشت. نظرات خوبی به دست آورد و در سال 2000 موفق به دریافت گواهینامه Diamond شد که بالاترین گواهینامه RIAA به یک آلبوم هیپ هاپ انفرادی اعطا شد.
تک آهنگ اصلی آن "Hypnotize" آخرین ضبط موسیقی ویدیویی بود که والاس در آن شرکت می کرد. بزرگترین موفقیت او در چارت با پیگیری "Mo Money Mo Problems" با حضور شان کمبز (با نام مستعار رپ "Puff Daddy") و ماس بود. هر دو تک آهنگ در Hot 100 به رتبه 1 رسیدند و والاس را به اولین هنرمندی تبدیل کرد که پس از مرگ به این موفقیت دست یافت. سومین تک آهنگ "Sky's The Limit" ، با حضور گروه 112 ، به دلیل استفاده از کودکان در موسیقی ویدیو به کارگردانی اسپایک جونزه ، که برای تصویربرداری والاس و همرزمانش ، از جمله Combs ، Lil 'Kim ، و Busta Rhymes. والاس از طرف مجله Spin در دسامبر 1997 به عنوان هنرمند سال و تک آهنگ سال "هیپنوتیزم" انتخاب شد.

گرچه والاس و اطرافیانش در زمان تیراندازی در یک استودیوی ضبط مستقر در منهتن بودند ، آنها اتهام را انکار کردند. والاس گفت: "این اتفاقاً اتفاقی بود كه او [شاكور] در استودیو بود. او فقط نمی توانست واقعاً بگوید كه چه كسی واقعاً در آن زمان كاری داشته است. بنابراین او فقط به نوعی مقصر شناخته شد با من." در سال 2012 ، شخصی به نام دکستر آیزاک ، که به جرم جنایات غیرمجاز محکومیت ابد می پرداخت ، ادعا کرد که او همان شب به شکور حمله کرد و این سرقت توسط مدیر صنعت سرگرمی و قاچاقچی سابق مواد مخدر ، جیمز روزموند ، ترتیب داده شد.

شکور پس از آزادی از زندان ، در 15 اکتبر 1995 با Death Row Records امضا کرد. این امر باعث شد Bad Boy Records و Death Row رقیب تجاری شوند و در نتیجه اختلافات را شدت بخشید.

1996: همکاری با مایکل جکسون ، بازداشت های بیشتر ، اتهامات مربوط به مرگ شکور و فرزند دوم
والاس ضبط دومین آلبوم استودیویی خود را در سپتامبر 1995 و طی 18 ماه در شهرهای نیویورک ، ترینیداد و لس آنجلس آغاز کرد. ضبط صدا با جراحت ، اختلافات حقوقی و یک بحث هیپ هاپ که بسیار تبلیغ شد ، قطع شد. در این مدت والاس با آواز HIStory با مایکل جکسون خواننده موسیقی پاپ نیز کار کرد. بعداً لیل توقف ادعا كرد كه در حالی كه والاس با جكسون ملاقات می كرد ، مجبور شد عقب بماند ، والاس اظهار داشت كه وی به دلیل ادعاهای سو sexual استفاده جنسی كودكان از جكسون در سال 1993 "به مایكل با بچه ها اعتماد ندارد". مهندس جان ون نست و تهیه کننده دالاس آستین جلسات را به گونه دیگری یادآوری کردند و گفتند که والاس مشتاق ملاقات با جکسون بود و با انجام این کار تقریبا گریه کرد.

در 23 مارس 1996 ، والاس به دلیل تعقیب و تهدید به كشتن دو هوادار خواهان خودكار ، خرد كردن شیشه های تاکسی خود و مشت زدن به یكی از آنها ، در بیرون كلاب شبانه منهتن دستگیر شد. وی به جرم آزار درجه دو خود اعتراف کرد و به 100 ساعت خدمات اجتماعی محکوم شد. در اواسط سال 1996 ، وی در خانه خود در تیانک ، نیوجرسی به اتهام نگهداری مواد مخدر و اسلحه دستگیر شد.

در ژوئن 1996 ، شکور "Hit 'Em Up" را منتشر کرد ، آهنگی که در آن ادعا می کرد با فیت اوانز ، که در آن زمان از والاس جدا شده بود ، رابطه جنسی برقرار کرده است و والاس سبک و تصویر خود را کپی کرده است. والاس به اولین ادعای "Brooklyn's Finest" ساخته جی ز اشاره کرد که در آن او رپ کرد: "اگر فی دوقلو داشته باشد ، احتمالاً دو" Pac "دارد. آن را دریافت کنید؟ 2Pac؟" با این حال ، او به طور مستقیم به این قطعه پاسخ نداد ، و در مصاحبه رادیویی 1997 اظهار داشت که پاسخ دادن "به سبک او" نیست.

شکور در 7 سپتامبر 1996 در لاس وگاس در اثر تیراندازی با رانندگی چندین بار مورد اصابت گلوله قرار گرفت و شش روز بعد درگذشت. شایعات مربوط به درگیری والاس با قتل شکور گسترش یافت. در سری 2002 لس آنجلس تایمز با عنوان "چه کسی توپاک شکور را کشت؟" ، بر اساس گزارش های پلیس و منابع مختلف ، چاک فیلیپس گزارش داد که تیراندازی توسط باند کامپتون ، Southside Crips انجام شده است تا انتقام ضرب و شتم ساعتی قبل توسط شکور را بگیرد. ، و اینکه والاس هزینه اسلحه را پرداخت کرده است. مارک دوووایسین ، سردبیر لس آنجلس تایمز نوشت که "داستان فیلیپس در برابر تمام چالش های صحت آن مقاومت کرده است ، ... [و] همچنان گزارش قطعی از قتل Shakur است." خانواده والاس گزارش را تکذیب کردند و اسنادی تولید کردند که نشان می داد وی در آن زمان در نیویورک و نیوجرسی بوده است. با این حال ، نیویورک تایمز این اسناد را بی نتیجه خواند و بیان داشت:

گفته می شود این صفحات سه چاپ رایانه ای از خانه بابا است که نشان می دهد والاس در استودیو ضبط آهنگی به نام پسر ناخوشایند در شب شلیک شکور بوده است. آنها نشان می دهند که والاس نیمی از جلسه را نوشت ، در آنجا بود و بیرون بود / نشست و در آنجا یک نوشتار کوتاه برای یک آواز مرجع ، معادل برداشت اول ، گذاشت. اما هیچ چیزی نشان دهنده زمان ایجاد اسناد نیست. و لوئیس آلفرد ، مهندس ضبط شده که روی برگه ها ذکر شده بود ، در مصاحبه ای گفت که یادآوری می کند که آهنگ را با والاس در یک جلسه آخر شب ، نه در روز ضبط کرده است. وی نتوانست تاریخ جلسه را به یاد بیاورد اما گفت احتمالاً همان شب تیراندازی شکور نبوده است. آقای آلفرد گفت که ما در مورد آن چیزی می شنیدیم. "
ایوانز به یاد آورد همسرش در شب مرگ شکور با او تماس گرفت و از شوک گریه کرد. وی گفت: "من فکر می کنم این عادلانه است که بگویم او احتمالاً ترسیده است ، با توجه به همه آنچه در آن زمان جریان داشت و همه هیاهوهایی که روی این به اصطلاح گوشت گاو گذاشته شد که او واقعاً در قلبش علیه کسی نبود. " وین بارو ، مدیر وقت والاس در آن زمان ، گفت والاس در حال ضبط آهنگ "دختر ناخوشایند" شب شلیک شکور بود. اندکی پس از مرگ شکور ، او با اسنوپ داگ ملاقات کرد ، وی ادعا کرد که والاس آهنگ "Somebody Gotta Die" را برای او پخش کرده که در آن از اسنوپ داگ نام برده شده است و اعلام کرد که هرگز از شکور متنفر نیست.
در 29 اکتبر 1996 ، ایوانز پسر والاس ، کریستوفر "سی.جی." را به دنیا آورد. والاس جونیور ماه بعد ، جونیور M.A.F.I.A. عضو Lil 'Kim اولین آلبوم خود را به نام Hard Core تحت هدایت والاس در حالی که این دو "رابطه عاشقانه" داشتند ، منتشر کرد.

بلافاصله با Uptown امضا شد ، والاس در آهنگ "A Buncha Niggas" در سال 1993 در لیست برچسب های Heavy D & the Boyz ظاهر شد. در اواسط سال ، یا یک سال پس از امضای والاس ، Uptown Combs را اخراج کرد ، که یک هفته بعد ، Bad Boy Records را راه اندازی کرد ، بلافاصله برچسب جدید Wallace.

در 8 آگوست 1993 ، دوست دختر دیرینه والاس فرزند اول خود ، تیانا را به دنیا آورد ، گرچه تا آن زمان زن و شوهر از هم جدا شده بودند. والاس با ترک تحصیل در دبیرستان ، در استدلال خود به دخترش "هر آنچه می خواست" را قول داد که اگر او در کودکی نیز همین امر را داشت ، در بالای کلاس خود فارغ التحصیل می شد. گرچه او همچنان به خرید و فروش مواد مخدر ادامه داد ، اما كامپس این موضوع را كشف كرد و او را ملزم به ترك كردن كرد. بعداً همان سال ، والاس با ریمیکس تک آهنگ "عشق واقعی" ماری جی. او که بیگی اسمالز را به عنوان ادعای خود معرفی کرده بود ، مورد جدیدی را برای همیشه به نام The Notorious B.I.G.

آهنگ ریمیکس "Real Love" با ریمیکس دیگری از آهنگ Mary J. Blige ، "What's the 411" دنبال شد. موفقیت های والاس ، اگر به میزان کمتری ، ادامه یافت ، بر روی ریمیکس آهنگ ننه چری "بادی X" و آهنگ هنرمند رگی ، سوپر گربه "دالی عزیزم" ، همچنین با حضور Combs ، همه در سال 1993. در آوریل ، آهنگ انفرادی والاس "مهمانی و مزخرف »در فیلم Who's the Man منتشر شد. موسیقی متن. در ژوئیه 1994 ، او در کنار LL Cool J و Busta Rhymes در یک ریمیکس از همبازی خود کریگ مک "Flava in Ya Ear" ظاهر شد ، این ریمیکس به شماره 9 در Billboard Hot 100 رسید.

1994: آماده مرگ و ازدواج با فیث ایوانز
در 4 آگوست 1994 ، والاس با خواننده R&B ، فیث ایوانز ، که با او در عکسبرداری Bad Boy آشنا شده بود ازدواج کرد. پنج روز بعد ، والاس اولین موفقیت خود را در جدول پاپ به عنوان یک هنرمند انفرادی با دو ضلع A ، "شاداب / باورنکردنی" بدست آورد که به عنوان آهنگ اصلی اولین آلبوم خود به شماره 27 رسید.

Ready to Die در 13 سپتامبر 1994 اکران شد. در جدول بیلبورد 200 به رتبه 13 رسید و سرانجام چهار بار از پلاتینوم گواهی گرفت. در زمانی که هیپ هاپ ساحل غربی بر نمودارهای ایالات متحده غلبه داشت ، توجه مجدداً به هیپ هاپ East Coast جلب شد. بازبینی های شدیدی به دست آورد و در گذشته نیز مورد ستایش بسیاری قرار گرفت. علاوه بر "شاداب" ، این رکورد دو تک آهنگ مشهور تولید کرد: "Big Poppa" فروشنده پلاتین که به رتبه 1 جدول رپ ایالات متحده رسید و "One More Chance" که در سال 1995 به فروش 1.1 میلیون نسخه رسید. Rhymes ادعا کرد که والاس را دیده است که نسخه های رایگان Ready to Die را از خانه اش بیرون می دهد ، که Rhymes دلیل آن را "راه خود برای بازاریابی خودش" می داند.

در حدود زمان انتشار آلبوم ، والاس با توپاک شکور ، خواننده رپ دوست ، دوست شد. پسر عموی Lil 'Cease این جفت را نزدیک خواند و اغلب هر زمان که کار نمی کردند با هم سفر می کردند. به گفته وی ، والاس میهمان مکرر خانه شکور بود و زمانی که شکور در کالیفرنیا بود یا واشنگتن دی سی ، یوکموث ، یکی از اعضای اوکلند ادعا می کرد که سبک والاس از شکور الهام گرفته است ، آنها اوقات را با هم می گذرانند. والاس همچنین با شاکیل اونیل بازیکن بسکتبال دوست شد. اونیل گفت که آنها در یک جلسه گوش دادن برای "Gimme the Loot" معرفی شدند. والاس از او در متن ترانه ها نام برد و بدین ترتیب او نیل را به موسیقی خود جلب کرد. اونیل خواستار همکاری با والاس شد که منجر به ترانه "You Can't Stop the Reign" شد. طبق گفته Combs ، والاس با "کسی که او واقعاً احترام نمی گذاشت" همکاری نخواهد کرد و والاس با "فریاد کشیدن" او به نیل احترام می گذاشت در سال 2015 ، داز دیلینگر ، یکی از همکاران مکرر شکور ، گفت که او و والاس "خونسرد" هستند ، والاس برای ملاقات او برای کشیدن حشیش و ضبط دو آهنگ به مسافرت می رود.
1995: Junior M.A.F.I.A. ، توطئه و خصومت ساحلی
در آگوست 1995 ، گروه محافظ والاس ، Junior M.A.F.I.A. ("Junior Masters at Finding Intelligent Attights") ، اولین آلبوم "توطئه" را منتشر کردند. این گروه از کودکی از دوستان وی تشکیل شده بود و شامل رپرهایی مانند Lil 'Kim و Lil' Cease بود که به شغل های انفرادی ادامه دادند. این رکورد به دست آمده از طلا و تک آهنگ های آن ، "Player's Anthem" و "Get Money" ، که هر دو با والاس همراه بودند ، به Gold و Platinum رسیدند. والاس به کار خود با هنرمندان R&B ادامه داد و با گروه های R&B 112 (در "فقط تو") و توتال (در "نمی توانی ببینی") همکاری کرد و هر دو به 20 نفر از 100 داغ رسیدند. در پایان سال ، والاس پرفروش ترین مرد انفرادی و خواننده رپ در لیست های پاپ و R&B ایالات متحده بود. در ژوئیه 1995 ، او روی جلد سریال The Source با عنوان "پادشاه نیویورک تصرف می کند" ظاهر شد ، اشاره ای به نام مستعار او فرانک وایت ، براساس شخصیتی از فیلم 1990 پادشاه نیویورک. در آگوست 1995 در جوایز منبع ، او به عنوان بهترین هنرمند جدید (تکنوازی) ، ترانه سرای سال ، مجری زنده سال و اولین آلبوم سال انتخاب شد. در مراسم اهدای جوایز بیلبورد ، وی بهترین هنرمند رپ سال بود.
والاس در سال موفقیت خود ، درگیر رقابت بین صحنه های هیپ هاپ ساحل شرقی و غربی با شکور ، که اکنون دوست سابق او است ، شد. در مصاحبه ای با Vibe در آوریل 1995 ، هنگام گذراندن مدت خدمت در زندان اصلاحی کلینتون ، شکور بنیانگذار Uptown Records ، آندره هارل ، شان کمبز و والاس را به داشتن دانش قبلی در مورد یک سرقت که منجر به پنج گلوله شدن وی و از دست دادن جواهرات هزاران دلاری وی در شب 30 نوامبر 1994 شد.

کریستوفر جورج لاتور والاس (21 مه 1972 - 9 مارس 1997) ، مشهور به نام صحنه معروف بدنام B.I.G. ، بیگی اسمالز ، یا به سادگی بیگی ، رپ و ترانه سرای آمریکایی بود. ریشه در صحنه رپ نیویورک و سنت های رپ گانگستری ، وی یکی از بزرگترین رپرهای تمام دوران به حساب می آید. والاس به دلیل تحویل متمایز غنایی خود مشهور شد ، و محتوای غم انگیز اشعار را جبران کرد. موسیقی او غالباً نیمه زندگینامه ای بود و از سختی و جرم و جنایت ، بلکه از هرزگی و جشن نیز حکایت می کرد.

والاس که در بروکلین ، نیویورک سیتی متولد و بزرگ شد ، با راه اندازی Bad Boy Records در سال 1993 با برچسب Sean "Puffy" Combs امضا کرد و در آن سال از طریق ویژگی های تک آهنگ های هنرمندان دیگر مورد توجه قرار گرفت. اولین آلبوم او Ready to Die (1994) با استقبال گسترده منتقدان روبرو شد و شامل آهنگ های امضای "Juicy" و "Big Poppa" بود. این آلبوم او را به چهره اصلی هیپ هاپ در ساحل شرقی تبدیل کرد و در زمانی که صحنه هیپ هاپ ساحل غربی بر موسیقی هیپ هاپ مسلط بود ، دید نیویورک را بازیابی کرد. والاس به عنوان خواننده رپ سال جوایز موسیقی Billboard Music اهدا شد. سال بعد ، او گروه محافظت شده خود Junior M.A.F.I.A. ، تیمی متشکل از خودش و دوستان دیرینه ، از جمله Lil 'Kim را به سمت موفقیت در این زمینه هدایت کرد.

در طی سال 1996 ، والاس هنگام ضبط آلبوم دوم خود ، درگیر دامن زدن به اختلافات هیپ هاپ در سواحل شرقی - ساحل غربی شد. به دنبال مرگ توپاک شکور در تیراندازی رانندگی در لاس وگاس در سپتامبر 1996 ، گمانه زنی ها در مورد درگیر شدن عناصر جنایتکار در مدار دایره بد پسر به جریان افتاد. در 9 مارس 1997 ، والاس هنگام بازدید از لس آنجلس ، در اثر تیراندازی در رانندگی به قتل رسید. مهاجم ناشناس باقی مانده است. دومین آلبوم والاس ، زندگی پس از مرگ ، یک آلبوم دوتایی ، دو هفته بعد منتشر شد. در بیلبورد 200 به رتبه یک رسید و سرانجام در ایالات متحده موفق به دریافت گواهینامه Diamond شد.

با دو آلبوم پس از مرگ دیگر ، والاس فروش بیش از 28 میلیون نسخه در ایالات متحده ، از جمله 21 میلیون آلبوم را تصدیق کرده است. رولینگ استون او را "بزرگترین رپر که تا به حال زندگی کرده است" لقب داده است و بیلبورد او را بزرگترین رپر در تمام دوران ها معرفی کرده است. مجله سورس در صد و پنجاهمین شماره خود وی را به عنوان بزرگترین خواننده رپ همه زمان ها معرفی کرد. در سال 2006 ، MTV او را در رتبه 3 لیست بزرگترین MC های خود در همه زمان ها قرار داد و او را احتمالاً "ماهرترین افراد در میکروفون" خواند. در سال 2020 به تالار مشاهیر راک اند رول وارد شد.
زندگی و حرفه
1972 1991: اوایل زندگی
والاس در 21 مه 1972 در بیمارستان سنت ماری در منطقه بروکلین در شهر نیویورک متولد شد ، تنها فرزند والدین مهاجر جامائیکا. مادر وی ، ولتا والاس ، معلم پیش دبستانی بود ، در حالی که پدرش سلوین جورج لاتور جوشکار و سیاستمدار بود. پدرش وقتی والاس دو ساله بود خانواده را ترک کرد و مادرش هنگام تربیت او دو شغل کار کرد. والاس در 226 سنت جیمز پلاس در تپه کلینتون بروکلین ، در نزدیکی مرز با بدفورد-استویوزانت بزرگ شد. والاس در مدرسه راهنمایی Queen of All Saints عالی بود و به عنوان دانشجوی انگلیسی جوایز زیادی را بدست آورد. به او لقب "بزرگ" دادند زیرا در سن 10 سالگی اضافه وزن داشت. والاس ادعا کرد که از حدود 12 سالگی شروع به خرید و فروش مواد مخدر کرده است. مادرش ، اغلب در محل کار ، اولین بار در بزرگسالی از این موضوع مطلع شد.

او از نوجوانی شروع به رپ کردن کرد ، مردم را در خیابان ها سرگرم کرد و با گروه های محلی ، برادران طلای اولد و همچنین تکنیک ها برنامه اجرا کرد. بنا به درخواست او ، والاس از دبیرستان یادبود اسقف لوفلین در فورت گرین به دبیرستان حرفه ای و آموزش فنی جورج وستینگهاوس در مرکز شهر بروکلین منتقل شد ، که رپرهای آینده DMX ، Jay-Z و Busta Rhymes نیز در آن شرکت داشتند. به گفته مادرش ، والاس هنوز دانش آموز خوبی بود اما در مدرسه جدید نگرش "الاغ هوشمند" پیدا کرد. والاس در 17 سالگی مدرسه را رها کرد و بیشتر درگیر جرم شد. در سال 1989 ، وی به اتهام اسلحه در بروکلین دستگیر و به پنج سال آزادی مشروط محکوم شد. در سال 1990 ، وی به دلیل نقض شرط مشروط بازداشت شد. یک سال بعد ، والاس به دلیل خرید و فروش کوکائین در کارولینای شمالی دستگیر شد. او نه ماه قبل از وثیقه در زندان به سر برد.
1991 1994: اوایل کار و فرزند اول
والاس پس از آزادی از زندان ، نوار نمایشی ساخت ، قاتل میکروفن ، در حالی که خود را بیگی اسمالز می خواند ، هم به شخصیت کالوین لاکهارت در فیلم Let’s Do It Again (1975) و هم به قد و قامت و چاقی خودش ، 1.9 متر متر اشاره کرد. و 300 تا 380 پوند (140 170 کیلوگرم). اگرچه گزارش شد که والاس جاه طلبی واقعی برای نوار را نداشت ، دی جی محلی Mister Cee ، از انجمن Big Daddy Kane و Juice Crew ، آن را کشف و تبلیغ کرد ، بنابراین توسط سردبیر مجله رپ The Source در سال 1992 شنیده شد.

در ماه مارس ، ستون منبع "تبلیغ بدون امضا" ، اختصاص داده شده به پخش رپرهای امیدوار ، والاس را نشان می داد. او سپس توجه را به سمت ضبط چرخاند. با شنیدن نوار نمایشی ، شان "پافی" کمبز که هنوز در بخش A&R شرکت Uptown Records بود ، قرار ملاقات با والاس را ترتیب داد.

کورتیس جکسون ، معروف به 50 Cent ، یک هنرمند هیپ هاپ و مغول تجارت است که با اولین آلبوم خود در سال 2003 "Get Rich or Die Tryin" به شهرت رسید.
50 سنت کیست؟
کورتیس جکسون ، معروف به 50 Cent ، یک هنرمند و تاجر هیپ هاپ است که به خاطر رپ های خیابانی و داستان زندگی پاره پاره هایش معروف شد. پس از زندگی زودهنگام جنایت ، مواد مخدر و خشونت ، او به رپ روی آورد و با آلبوم Get Rich or Die Tryin 'در سال 2003 به سمت ستاره پرتاب شد. یکی از چهره های برجسته رپ "گنگستا" در اوایل قرن 21 ، با پروژه های جانبی از جمله گروه هیپ هاپ G-Unit ، سرمایه گذاری در شرکت های آب نوشابه و بازی های ویدئویی ، 50 سنت از آن زمان شاخه های خود را آغاز کرده است تا یک بازیگر و تاجر شود. زندگی حرفه ای وی با درگیری با رپرهای دیگر ، دستگیری و مشکلات حقوقی و مالی سرشار بوده است ، در حالی که ضبط اخیر وی پراکنده بوده است.

اوایل زندگی
50 سنت در 6 ژوئیه 1975 در محله کوئینز در شهر نیویورک کورتیس جیمز جکسون سوم متولد شد. وی توسط یک مادر تنها در همسایگی جامائیکا بزرگ شد. مادرش به عنوان یک فروشنده مواد مخدر کار می کرد و هنگامی که جکسون فقط هشت سال داشت در آتش سوزی غیرقابل توجیه درگذشت. بعد از مرگ او ، مادربزرگش بزرگ شد.

جکسون آرزوهای پسربچه ای برای بوکسور داشتن داشت ، و در سطح خردسالان جنگید ، اما از 12 سالگی شروع به فروش مواد مخدر کرد. در سن 19 سالگی ، یک افسر پلیس مخفی جکسون را به جرم فروش چهار ویال کوکائین و هنگام حمله به خانه اش سه بار دستگیر کرد هفته ها بعد ، پلیس کراک و هروئین پیدا کرد. او که به سه تا نه سال محکوم شد ، در عوض به یک اردوگاه رفت و GED خود را دریافت کرد. در این زمان ، او قبلاً رپ می کرد و نام 50 Cent را به خود اختصاص داد ، که اصلی ترین مظاهر شیادی بروکلین از دهه 1980 بود.

شروع هیپ هاپ
اولین تماس مهم وی با صحنه هیپ هاپ نیویورک مقدمه Jam Master Jay از گروه Run-DMC بود. جی از توانایی رپ جکسون تحت تأثیر قرار گرفت و آلبومی برای او تولید کرد ، اما هرگز منتشر نشد. جکسون همچنین شروع اشتباهی با برچسب کلمبیا انجام داد و آلبومی را ضبط کرد که قبل از انتشار قفسه بندی شده بود. بعداً آن آلبوم Power of the Dollar راه اندازی شد و سبک تقابل جکسون را به نمایش می گذارد - در قطعه "How to Rob" ، وی جزئیات برنامه ای را برای سرقت از ستاره هایی مانند P. Diddy ، Jay-Z ، Mase و Missy Elliott نشان می دهد.

در سال 2000 ، جکسون قربانی یک حادثه شدید تیراندازی شد که منجر به جراحات متعدد شد. او پس از بهبودی به موسیقی بازگشت و چندین ضبط با بودجه کم با دوستانش لوید بنکس و تونی یایو ، به عنوان خدمه ای به نام G-Unit انجام داد. تلاش های آنها مورد توجه امینم و دکتر دره قرار گرفت ، که شنیدند "حدس بزن کی برگشت؟" 50 Cent Mixape در سال 2002 ، و او را به طور مشترک در برچسب های خود ، Shady Records و Aftermath Entertainment امضا کرد.

'ثروتمند شو، یا در حال تلاش بمیر''
اولین آلبوم 50 Cent ، Get Rich or Die Tryin '، توسط Eminem و Dre تولید شده است. این یک موفقیت بزرگ تجاری بود که در نهایت 9 میلیون واحد فروخت. تک آهنگ های ریگ آن ، از جمله "Wanksta" و "In Da Club" با قلاب های محکم پشتیبانی می شدند که به تبدیل آنها به بازدیدهای پاپ کراس اوور کمک می کرد. ظاهر شخصی او - عضلانی و خال کوبی ، پوشیدن جلیقه ضد گلوله و داشتن یک اسلحه دستی - و همچنین این واقعیت که شعر او بر اساس تجربیات زندگی واقعی بود ، در بازی ای که بیشتر افتخارات رپرها دارد ، عامل مهمی در جذابیت وی بود. بیکار لس آنجلس تایمز گفت: "قافیه های او متوسط است ، اما لیس او ، تحویل اغراق آمیز و ضرباتی که پشت سر او قرار دارد ، این مجموعه را از لبه خارج می کند."

'The Massacre' و سایر نسخه های منتشر شده
به دنبال Get Rich or Die Tryin در سال 2005 آلبوم موفق دیگری به نام The Massacre دنبال شد ، که در آن جکسون در آهنگ هایی مانند "Candy Shop" و "Just a Lil Bit" به رپ درمورد مواد مخدر ، جنایت و رابطه جنسی ادامه داد. او لیبل خودش را زیر چتر Interscope راه اندازی کرد و لوید بنکس و یانگ باک را امضا کرد و آنها را در گروه G-Unit در آلبوم Beg for Mercy در سال 2004 گنجاند ، که بیش از 5 میلیون نسخه در سراسر جهان فروخت.

انتشارهای بعدی 50 Cent ، از جمله Curtis در 2007 و Before I Self-Destruction در 2009 ، فقط فروش ناچیزی را به دست آورد. اما در آن زمان تاریخ شخصی 50 سنت به عنوان یک جنایتکار اصلاح شده و بازمانده از مواد مخدر ، خشونت و فقر ، موقعیت خود را به عنوان یک شخصیت تأثیرگذار در فرهنگ هیپ هاپ تضمین کرده بود.

جکسون با انتشار آلبوم Animal Ambition در سال 2014 حضور خود را در صنعت حفظ کرد ، اگرچه نظرات چندان گرم نبودند و کمی بیش از 100000 نسخه از آن به فروش رسید - که دور از روزهای شکوه او است. درگیری های در حال انجام با Ja Rule ، Rick Ross و The Game نیز چشم از جایزه گرفت.
علایق تجاری و کودکان
جکسون با پیروی از بزرگان هیپ هاپ مانند Dre و Jay Z ، برند خود را با موفقیت در بازارهای دیگر گسترش داد. وی تبلیغ و سرمایه گذاری در ویتامین واتر را انجام داد ، مشارکتی که گفته می شود هنگام فروش این شرکت به کوکاکولا در سال 2007 ، 100 میلیون دلار به او خالص رسیده است و همچنین هدفون موفقیت آمیز هدفون SMS Audio را تأسیس کرد.

جکسون دارای دو پسر به نام های مارکیز و سیر است که دارای دو مادر متفاوت است.

"قدرت" و سایر نقشهای صفحه
جکسون همچنین با موفقیت در عرصه سینما و تلویزیون از موفقیت برخوردار شده است. از سال 2014 ، او به عنوان تهیه کننده اجرایی و بازیگر نقش مکمل درام جنایی Power خدمت کرده است. جکسون همچنین در برنامه فرار 2013 (و دو دنباله آن) نقش برجسته ای در کنار سیلوستر استالونه داشت و در فیلم های جاسوسی (2015) ، Southpaw (2015) و دن دزد (2018) ظاهر شد.

تشکیل پرونده ورشکستگی برای شروع دوباره
مشکلات حقوقی و مالی جکسون زمانی شروع به افزایش کرد که توسط لستونیا لوویستون ، دوست دختر راس ، به دلیل انتشار نوار جنسی آنلاین بدون اجازه او شکایت شد. هیئت منصفه جکسون را به جبران خسارت 7 میلیون دلار در ژوئیه 2015 محکوم کرد. این پرونده و پرونده دیگر مربوط به شرکت هدفون Sleek Audio ، بازرگان رپ را وادار کرد که برای حمایت از ورشکستگی فصل 11 اقدام کند.

در سال 2016 ، توسط دادگاه ورشکستگی به جکسون دستور داده شد که طی 5 سال 23 میلیون دلار به طلبکاران خود بپردازد ، اما او پس از تنها چند ماه آن را پرداخت کرد و به دلیل تسویه حساب به نفع خود از یک پرونده قصور قانونی کمک کرد. در همان سال ، او همچنین سرانجام عمارت مجلل خود در كنتیكات را در فارمینگتون كه سالها در بازار بود با قیمت متوسط 8 میلیون دلار فروخت. وی در ابتدا خانه را از مایک تایسون در سال 2003 خریداری کرده بود.

بعد از این درگیری بین یکی از اعضای باند کریپس و توپاک درگیری شد.

نایت که با باند رقیب Bloods درگیر بود و اعضای اطرافیانش در آنجا انباشته شدند. بعداً ، هنگامی که اتومبیلی که توپاک با نایت تقسیم می کرد با چراغ قرمز متوقف شد ، مردی از اتومبیل دیگر بیرون آمد و 13 شلیک کرد و توپاک را هدف قرار داد. دست ، لگن و سینه. وی بعداً در بیمارستان درگذشت. دوست دخترش کیدادا و مادرش افنی هر دو در روزهای آخر زندگی او بودند.

جسد توپاک سوزانده شد. اعضای گروه قدیمی وی ، Outlawz ، این ادعای بحث برانگیز را مطرح كردند كه آنها به احترام او مقداری خاکستر او را دود كرده اند. مادر وی اعلام کرد که در دهمین سالگرد قتل خاکستر پسرش را در سووتو ، آفریقای جنوبی ، "زادگاه نیاکانش" پراکنده خواهد کرد. وی بعداً تاریخ را به 16 ژوئن 1997 تغییر داد - تولد 26 سالگی توپاک و همچنین سالگرد قیام سووتو در سال 1976.

در 9 مارس 1997 ، شش ماه پس از مرگ توپاک ، بیگی اسمالز در یک تیراندازی رانندگی در لس آنجلس کشته شد. قتل او هرگز حل نشده است.

توطئه های توپاک: آیا توپاک زنده است؟
توپاک در سال 1996 بر اثر اصابت گلوله درگذشت. با این حال ، از زمان شلیک توپاک ، نظریه های توطئه برافروخته شده است ، زیرا قتل وی هرگز حل نشده است. هواداران حدس می زنند که توپاک مرگ او را جعل کرده است. توپاک در آلبوم خود "Life Goes On" در مورد مراسم خاکسپاری خود رپ کرد. آهنگ او "I Ain't Mad at Cha" دو روز پس از مرگ او منتشر شد. چندین "مشاهده" احتمالی توپاک از زمان مرگ وی گزارش شده است ، از جمله در سال 2012 توسط کیم کارداشیان.

در سپتامبر 2017 ، نایت در مصاحبه ای اشاره کرد که ممکن است توپاک زنده باشد. نایت گفت: "وقتی من از آن بیمارستان خارج شدم و" پاك "می خندید و شوخی می كرد." "من نمی بینم كه چگونه یك نفر می تواند از كار خوب به كار بد برسد." در جایی مخفی زندگی می کنند

در اوایل سال 2018 ، BET یک قسمت از Death Row Chronicles را پخش کرد که در آن عضو سابق Crips ، Duane "Keffe D" ، کیت دیویس اعتراف کرد که او با مردی که توپاک را کشت ، در ماشین سوار شده بود. وی در مصاحبه از شناسایی تیرانداز خودداری كرد و تنها فاش كرد كه این تیرها "از صندلی عقب وارد شده است" ، هرچند كه او قبلاً به بازرسان فدرال گفته بود كه اسلحه در دست برادرزاده اش اورلاندو اندرسون (حالا مرحوم) است.

این افشاگری به راه اندازی دادخواست change.org دامن زد که خواستار اداره پلیس متروپولیتن لاس وگاس برای اعلام "پاکسازی" پرونده بود. این امر همچنین منجر به شایعاتی در مورد معافیت دستورات بازداشت جدید شد ، اما LVMPD این شایعات را در ماه ژوئیه سرنگون كرد و گفت كه آنها در حال بازبینی جزئیات آنچه "به عنوان یك پرونده علنی قتل باقی مانده است" هستند.

نامه توپاک به مدونا
در حین گذراندن دوران زندان ، توپاک نامه ای به مدونا نوشت و در آنجا به دلیل نژادش با ستاره پاپ روابطش را پایان داد. این نامه ، به تاریخ 15 ژانویه 1995 ، ساعت 4:30 صبح ، توسط رسانه های خبری از جمله رولینگ استون تأیید شده است. در جولای 2017 ، نامه توپاک به مدونا قرار بود به حراج گذاشته شود و انتظار می رفت 100000 دلار درآمد داشته باشد.

در سال 2018 ، مدونا برای جلوگیری از فروش دادخواست علیه مشاور هنری و خانه حراج آنلاین در پشت حراج شکایت کرد. یک قاضی با استناد به آزادی که مدونا در سال 2004 امضا کرد ، دادخواست او را رد کرد. مدونا در ژوئن 2019 تجدید نظر خود را در دادگاه تجدیدنظر از دست داد. این نامه در ژوئیه 2019 به حراج گذاشته شد.

این نامه توضیح می دهد که چرا توپاک به رابطه آنها پایان می دهد. وی نوشت: "برای اینكه شما با یك مرد سیاه دیده شوید به هیچ وجه مشاغل شما را به خطر نمی اندازد - اگر چیزی باشد این امر باعث می شود بسیار بازتر و هیجان انگیزتر به نظر برسید." "اما برای من ، حداقل در برداشت قبلی خود ، احساس می کردم که به دلیل" تصویر "من ، نیمی از افرادی را که مرا به آنچه فکر می کردم ساخته اند ، فرو می ریزم. من هرگز نمی خواستم به شما صدمه برسانم."

توپاک نیز عذرخواهی کرد. وی گفت: "همانطور که گفتی ، من آن دوستی نبودم که می دانم قادر هستم" ، وی افزود که "هم از نظر روحی و هم از نظر ذهنی رشد کرده است" و دیگر "جوانی با تجربه محدود با [یک] سمبل جنسی بسیار معروف. "

مینی سریال تلویزیونی "چه کسی توپاک را کشت؟"
در 21 نوامبر 2017 ، A&E شش قسمت از بخش بیوگرافی ارائه می دهد: چه کسی توپاک را کشت؟ که به دنبال وکیل مدنی حقوق بشر بنیامین کراپ در تحقیقات خود در مورد نظریه های اصلی قتل توپاک در سال 1996 منتشر شد.

تالار مشاهیر راک اند رول
در 7 آوریل 2017 ، توپاک به تالار مشاهیر راک اند رول وارد شد ، یکی از بالاترین افتخارات موسیقی - این یک ورود شایسته برای یک رپر است که توسط بسیاری تحسین می شود که بزرگترین تاریخ بوده است.

از سپتامبر 2017 ، انجمن صنعت ضبط آمریکا (RIAA) توپاک را به عنوان چهل و چهارمین هنرمند پرفروش تاریخ با فروش آلبوم و آمار پخش معرفی کرد.

'2Pacalypse Now'
اولین آلبوم توپاک به عنوان یک تکنواز 2Pacalypse Now بود. اگرچه هیچ موفقیتی به دست نیاورد ، اما قابل احترام 500000 نسخه فروخت و توپاک را به عنوان یک مفسر اجتماعی سازش ناپذیر درباره آهنگ هایی مانند "Brenda's Got a Baby" - که روایت سقوط مادر بی سن و سال در فقر است - و "داستان سولجا" تاسیس کرد. صحبت از "انفجار" یک افسر پلیس و "ریختن پلیس" شد.

این ترانه به عنوان انگیزه ای برای کشتن پلیس در زندگی واقعی توسط یک سارق نوجوان اتومبیل به نام رونالد ری هوارد ذکر شد و توسط ایالات متحده آمریکا محکوم شد. معاون رئیس جمهور دن کوئیل کوایل گفت: "مطلقا دلیلی برای انتشار سابقه ای از این دست وجود ندارد." "در جامعه ما جایی ندارد." با این کلمات بدنامی توپاک تضمین شد.

'کاملا 4 Niggaz من'
دومین آلبوم توپاک ، Strictly 4 My Niggaz ، در فوریه 1993 افت کرد. این آلبوم با همان آگاهی اجتماعی که اولین حضور او داشت ، ادامه یافت. در تک آهنگ دارای گواهی طلا "Keep Ya Head Up" ، او با "خواهران من در زمینه بهزیستی" همدردی کرد ، و آنها را تشویق کرد "لطفا گریه نکنید ، چشمان خود را خشک کنید ، هرگز ناامید نشوید."

در این آلبوم مشارکت های برادر ناتنی توپاک ، موپریم وجود داشت. موپریم عضوی از گروه هیپ هاپ Thug Life شد که توپاک آن را راه اندازی کرد و آلبوم Thug Life: Volume 1 را در سال 1994 منتشر کرد.

"من در برابر جهان"
هنگامی که سومین آلبوم انفرادی توپاک در 14 مارس 1995 منتشر شد ، او در زندان بود. عنوان آن ، من در برابر جهان ، نمی توانست مناسب تر باشد. Cheo H. Coker در Rolling Stone نوشت: این نمودار در جدول بیلبورد 200 به رتبه 1 رسید و بسیاری از او را بزرگترین عملکرد او می دانند - "به طور کلی یک کار درد ، عصبانیت و استیصال سوزان."

اما یک آسیب پذیری نیز وجود داشت - تک آهنگ اصلی "Dear Mama" یک ادای احترام برای مادرش ، افنی بود که در آوریل 1995 به رتبه 9 در Billboard Hot 100 رسید.

'تمام چشم ها به من'
اولین توپاک برای Death Row ، آلبوم دوتایی All Eyez on Me ، در فوریه 1996 منتشر شد. با اولین حضور هیپ هاپ گروه Outlawz در آلبوم ، All Eyez on Me یک جشن غیرتعقیقی از سبک زندگی اوباش بود ، و از نظر اجتماعی فرار می کرد. شعر آگاهانه به نفع لذت طلبی و تهدید گانگستا-فانک.

دکتر Dre که پیشگامان g-funk با NWA بود ، اولین تک آهنگ آلبوم را با نام "Love Califoia" تهیه کرد - که به رتبه 1 در Billboard Hot 100 رسید و همچنان شناخته شده ترین آهنگ توپاک است. سومین تک آهنگ از آلبوم ، "How Do You Do It It" نیز به رتبه 1 رسید. در عرض دو ماه از انتشار ، All Eyez on Me پنج بار دو پلاتین مجاز شد. در نهایت گواهی الماس می شود.

'How Do You Want It'
"How Do You Do It It" که در ژوئن 1996 به عنوان تک آهنگ منتشر شد ، به خاطر آهنگ B خود ، "Hit‘ Em Up "، مشهورتر بود که درگیری های توپاک در ساحل غربی با رقبای East Coast Bad Boy را پخش کرد. در این آهنگ التهابی ، توپاک زهر را به سمت هنرمندانی از جمله Biggie Smalls، Lil Kim، Junior M.A.F.I.A تف کرد. و اعجوبه Mobb Deep. به نظر می رسید این مسیر با ترسناکی مرگ توپاک و نظریه های توطئه بعدی را پیشگویی می کند:

"وقتی توپاک را می بینید ، بله Glocks را بگیرید. با دیدن توپاک ، با پلیس تماس بگیرید ، چه کسی به من شلیک کرد ، اما بله پانک ها تمام نشد حالا بله برای احساس خشم تهدید "، او رپ کرد.

'Don Killuminati: The Seven Day Theory'
پنجمین آلبوم توپاک ، Don Killuminati: The Seven Day Theory ، در نوامبر 1996 ، درست هشت هفته پس از مرگ او منتشر شد. همچنین در جدول به شماره 1 رسید. توپاک در مجموع شش آلبوم استودیویی را که پس از مرگ منتشر شد ، ضبط کرد.

شعر و کتاب
قبل از اینکه توپاک رپر شود ، شعر می سرود. آیه ای که وی در نوجوانی نوشت ، سرانجام در کتاب 2000 ، گل سرخ از بتن منتشر شد ، "جهان سریع حرکت می کند و ترجیح می دهد از کنار تو عبور کند.

فیلم هایی با بازی توپاک
توپاک در کنار موسیقی خود ، در زمان مرگ در چندین فیلم ظاهر شده بود ، از جمله آنها در کنار جنت جکسون در عدالت شاعرانه 1993 و میکی رورک در گلوله 1996 بازی می کرد.

همسر و دوست دختر توپاک
توپاک در حالی که هنوز در زندان بود در سال 1995 با کیشا موریس ازدواج کرد. این زوج چندین ماه زودتر در یک کلوپ شبانه با موریس 20 ساله و توپاک 21 ساله ملاقات کرده بودند. پنج ماه پس از آزادی توپاک از زندان ، در اکتبر 1995 ، ازدواج آنها لغو شد. این زوج تا زمان مرگ دوست بودند.

به زودی پس از پایان ازدواجش با موریس ، توپاک شروع به معاشرت با کیدادا جونز کرد. آنها هنگامی که توپاک از توهین به پدرش ، کوئینسی جونز ، فقط برای قرار ملاقات با زنان سفیدپوست عذرخواهی کرده بود ، در یک باشگاه با یکدیگر دیدار کرده بودند. شبی که مورد اصابت گلوله قرار گرفت ، جونز با توپاک در لاس وگاس بود.
مرگ
توپاک در 13 سپتامبر 1996 در لاس وگاس بر اثر اصابت گلوله به شش روز قبل درگذشت. قتل وی همچنان فاش نشده است.

پس از آنکه مدیر گروه ، گریگوری ، مسئولیت اشتاینبرگ را بر عهده گرفت ، توپاک را با Interscope Records منعقد کرد. یک ماه پس از ورود پسران P به فروشگاه ها ، 2Pacalypse Now ، اولین آلبوم توپاک به عنوان یک تکنواز به بازار آمد.

توپاک غالباً شکایت می کرد که سوtoodتفاهم شده است. وی به روزنامه نگار چاک فیلیپس گفت: "همه چیز در زندگی همه چیز زیبا نیست." "بسیاری از قتلها و مواد مخدر وجود دارد. برای من یک آلبوم عالی در مورد چیزهای سخت و سرگرم کننده و مراقب صحبت می کند ... چیزی که من را آزار می دهد این است که به نظر می رسد بسیاری از موارد حساسیتی که من می نویسم بدون توجه باقی می مانند "
درام حقوقی و خدمت به زندان
در آگوست 1992 ، توپاک در شهر مارین مورد حمله جوانان حسود قرار گرفت. او اسلحه خود را کشید اما آن را در غوغا انداخت. شخصی آن را برداشت ، اسلحه شلیک شد ، و یک تماشاگر 6 ساله ، قائد واکر-تیل ، مرده افتاد.

در حالی که توپاک به دلیل مرگ واکر-تیل متهم نشده بود ، گفته می شود که او تسلی ناپذیر است. (در سال 1995 ، خانواده واکر-تیل یک پرونده مدنی علیه توپاک تشکیل دادند ، اما پس از آنکه یک شرکت ضبط کننده بدون نام - که گمان می رود Death Row باشد - از دادگاه تسویه حساب کرد ، از 300 تا 500 هزار دلار غرامت پیشنهاد کرد).

در اکتبر 1993 ، توپاک پس از مشاجره دو پلیس سفیدپوست خارج از خدمت را در آتلانتا - یکی در شکم و دیگری در باسن - زخمی کرد. با این حال ، این اتهامات پس از آنكه در دادگاه آشكار شد كه مأموران پلیس در حال نوشیدن مشروبات الكلی بودند ، این حادثه را آغاز كرده و یكی از افسران توپك را با اسلحه به سرقت برده تهدید كرده بود.

این پرونده بیان نادرست مردهای آمریکایی آفریقایی تبار ، و نگرش برخی از پلیس نسبت به آنها بود که توپاک در موسیقی خود درباره آن صحبت کرده بود. آنچه توسط یک فرد بی قانون به عنوان رفتار "گانگستر" کلاهبردار به تصویر کشیده شد ، عملی دفاع از خود توسط یک جوان در ترس از جان خود بود. در تمام مدت ، ستاره توپاک همچنان در حال طلوع بود.

توپاک در سال 1994 به دلیل حمله به کارگردان آلن هیوز که او را از مجموعه فیلم جامعه تهدید II اخراج کرده بود به دلیل اخلالگر بودن ، 15 روز به زندان افتاد.

توپاک در برابر Biggie Smalls (معروف به The Notorious B.I.G.)
قبل از اینکه توپاک سومین آلبوم خود را منتشر کند ، مشکلات بیشتری وجود داشت. در نوامبر 1994 ، وی در لابی استودیوی ضبط منهتن ، Quad ، توسط دو جوان سیاه پوست چندین بار مورد اصابت گلوله قرار گرفت.

توپاک معتقد بود که رقیب وی در رپ ، بیگی اسمالز ، عامل تیراندازی است که به دلیل آن هیچ کس متهم نشده است (اسمالز همیشه انکار می کرد که چیزی را می دانسته است) در سال 2011 دکستر آیزاک ، زندانی نیویورکی که به جرم جنایتی غیر مرتبط به حبس ابد محکوم شده بود ، ادعا کرد که وی برای سرقت از توپاک توسط مدیر هنرمند و مغول جیمز "هنچمن" رزموند به وی پول داده شده و رپ را شلیک کرده است در زمان سرقت).

در ژوئن 1996 ، توپاک قطعه ای با عنوان "Hit 'Em Up" را منتشر کرد که هدف آن Biggie Smalls و رئیس لیبل او در Bad Boy Records ، Sean "Diddy" Combs بود - و اختلافات بین رپ ساحل شرقی و غربی را افزایش می داد. رقابت آنها به سرعت تبدیل به معروف ترین و زشت ترین - گوشت گاو هیپ هاپ شد. در عرض سه ماه ، توپاک قاتل شد.
اتهامات تجاوز علیه توپاک
در فوریه 1995 ، توپاک به دلیل سو ab استفاده جنسی از یک طرفدار زن به یک و نیم تا چهار و نیم سال زندان محکوم شد. پرونده مربوط به حادثه ای بود که در نوامبر 1993 در مجموعه توپاک در هتل نیویورک پارکر مریدین اتفاق افتاده بود.

توپاک اظهار داشت که وی این دختر را مورد تجاوز قرار نداده است ، اگرچه وی به کوین پاول روزنامه نگار مجله Vibe اعتراف کرد که می توانست جلوی این کار را از افرادی که در آن زمان در مجموعه بودند ، منع کند. وی با ابراز ناراحتی گفت: "من شغلی داشتم [برای محافظت از او]" و من هرگز حاضر نشدم.

پیوستن به پرونده ردیف مرگ
در حالی که توپاک به اتهام تجاوز به عنف در زندان بود ، سوگ نایت ، رئیس معروف بدنامی سوابق Death Row ، وی را ملاقات کرد. نایت به ارائه وثیقه 1.3 میلیون دلاری پیشنهاد داد تا توپاک تا زمان تجدیدنظر درخواست آزادی شود. شرط این بود که توپاک وارد Death Row شود. توپاک به درستی امضا شده است. او در اکتبر 1995 از تاسیسات با امنیت بالا در دانمورا در نیویورک آزاد شد.

همزمان با تمجید از سبک زندگی غیرقانونی برای Death Row ، توپاک بودجه ای را برای یک مرکز جوانان در معرض خطر تأمین می کرد ، از تیم های ورزشی جنوب مرکزی استفاده می کرد ، و یک خط تلفن برای جوانان مشکل دار راه اندازی می کرد - همه این موارد در Robert Van Anson's Vanity Fair ذکر شده است مقاله ، منتشر شده پس از مرگ توپاک.
آهنگ ها و آلبوم ها
توپاک در مجموع 11 آلبوم پلاتین منتشر کرده است: چهار آلبوم در طول زندگی حرفه ای خود ، و هفت آلبوم دیگر پس از مرگ منتشر شده است. تا به امروز ، توپاک بیش از 75 میلیون رکورد در سراسر جهان فروخته است.

از سپتامبر 2017 ، انجمن صنعت ضبط آمریکا (RIAA) توپاک را به عنوان چهل و چهارمین هنرمند پرفروش تاریخ با فروش آلبوم و آمار پخش معرفی کرد.
'2Pacalypse Now'
اولین آلبوم توپاک به عنوان یک تکنواز 2Pacalypse Now بود. اگرچه هیچ موفقیتی به دست نیاورد ، اما با فروش قابل احترامی 500000 نسخه ای ، توپاک را به عنوان مفسر اجتماعی سازش ناپذیر درباره آهنگ هایی مانند "Brenda's Got a Baby" - که روایت سقوط مادر بی سن و سال در فقر است - و "داستان سولجا" تاسیس کرد. صحبت از "انفجار" یک افسر پلیس و "ریختن پلیس" شد"

توپاک شکور درگیر درگیری بین رپرهای ساحل شرقی و ساحل غربی بود و در سال 1996 در اثر تیراندازی با رانندگی کشته شد و در 25 سالگی میراث تأثیرگذار موسیقی را پشت سر گذاشت.
توپاک شکور کی بود؟
توپاک شکور یک خواننده رپ و بازیگر آمریکایی بود که برای تجسم زیبایی شناسی رپ گانگستری 1990 ، و در مرگ تبدیل به نمادی از مبارزه نجیب شد. او تا به امروز 75 میلیون آلبوم فروخته است و از این رو به یکی از پرفروش ترین هنرمندان در تمام دوران تبدیل شده است.

توپاک که فردی حساس ، زود استعداد و آشفته بود ، در 7 سپتامبر 1996 در لاس وگاس کشته شد و شش روز بعد درگذشت. قتل او هرگز حل نشده است.

توپاک فعالیت موسیقی خود را به عنوان یک شورشی با علتی برای بیان مشکلات و بی عدالتی های تحمیل شده توسط بسیاری از آفریقایی آمریکایی ها آغاز کرد. مهارت او در انجام این کار او را به سخنگوی نه تنها نسل خودش بلکه برای نسل های بعدی که همچنان برای مبارزه برابر برای برابری ادامه می دهند ، تبدیل کرد.

در زندگی ، بزرگترین جنگ او گاهی با خودش بود. وقتی سرنوشت او را به سمت پوچ گرایی رپ گانگستا سوق داد و به آغوش سوگ نایت جنجالی Death Row Records جنجالی کشید ، مرزهای بین هنر شکور و زندگی او به طور فزاینده ای تار شد - و عواقب ناگوار آن.

اوایل زندگی
توپاک در 16 ژوئن 1971 در هارلم ، نیویورک متولد شد. مادرش ، افنی ، به تنهایی دو فرزند بزرگ می کرد و برای پول تلاش می کرد. خانواده غالباً خانه ها را جابجا می کردند و گاهی در پناهگاه ها می ماندند.

آنها به بالتیمور نقل مکان کردند ، جایی که توپاک در مدرسه هنری معتبر بالتیمور ثبت نام کرد ، جایی که در آن احساس "آزادترین حال من را داشت".

مادر ، پدر و خواهر توپاک
توپاک در بدو تولد Lesane Parish Crooks نامگذاری شد. مادرش پس از پیوستن به حزب پلنگ سیاه ، پس از انقلابی قرن 18 هجری پرو که توسط اسپانیایی ها کشته شد ، نام خود را به توپاک عمارو تغییر داد. توپاک بعداً نام خانوادگی خود را از پدر خواهرش سکییا ، پلنگ دیگری به نام موتولو شکور گرفت.

مادر توپاک ، آلیس فی ویلیامز ، دختر کنیز کارولینای شمالی و ترک تحصیل در دبیرستان بود. وی پس از اتهام توطئه برای به راه انداختن جنگ نژادی ، در سال 1970 در حالی که وثیقه داشت ، از توپاک باردار شد. سال بعد پس از دفاع موفقیت آمیز در دادگاه ، افنی تبرئه شد و هدیه ای را برای پسندیدن که پسرش به ارث می برد ، نشان داد.

وی پس از درگیر شدن فعال در حزب پلنگ سیاه نام خود را به افنی شکور تغییر داد. افنی در ماه مه سال 2016 در سن 69 سالگی درگذشت.

پدر توپاک ، بیلی گارلند ، نیز یک پلنگ بود اما هنگامی که توپاک پنج ساله بود ارتباط خود را با افنی قطع کرد. وی تا زمان 23 سالگی پدرش را دیگر نمی دید. "وی در مصاحبه ای با مجله Vibe در سال 1996 به نویسنده کوین پاول گفت:" من فکر می کردم پدرم در تمام زندگی من مرده است. "احساس کردم که به پدر نیاز دارم تا به من نشان دهد طناب ها و من یکی نداشتم. "

افنی دو سال پس از توپاک دختری به نام سکیا به دنیا آورد. با این حال ، پدر Sekiya ، موتولو شکور ، نیز دور نمی زد.

دوستی جادا پینکت اسمیت و توپاک
توپاک در دبیرستان در مدرسه هنر بالتیمور در مریلند با بازیگر جادا پینکت اسمیت ملاقات کرد. او در موسیقی ویدیویی خود برای "Strictly 4 My Niggaz" یک فیلم کمدی داشت.

پینکت اسمیت در فیلم 2017 در Tupac All Eyez on Me حضور داشت. وی بعداً به خبرنگاران گفت که هنگام ملاقات با توپاک ، یک قاچاقچی مواد مخدر بود و "تصور مجدد" روابط آنها در فیلم را بسیار مضر دانست.

"فقط این نبود ، اوه ، شما این دختر ناز و این پسر باحال را دارید ، آنها باید در این حضور داشته باشند - نه ، اصلاً اینطور نبود. این مربوط به بقا بود ، و همیشه در مورد بقا بود بین ما ، "او گفت.
به کالیفرنیا بروید و به شهرت برسید
محله توپاک در بالتیمور با جرم و جنایت روبرو شد ، بنابراین خانواده به مارین سیتی ، کالیفرنیا نقل مکان کردند. با توجه به ویژگی جامع پس از مرگ رابرت سام انیسون در توپاک برای Vanity Fair در سال 1997 ، معلوم شد که "یک گتو کوچک است." همان خیابان هایی که مادرش لوازم او را خریداری کرده است.

عشق توپاک به هیپ هاپ او را از زندگی جنایتکارانه دور می کند (حداقل برای مدتی). در 17 سالگی ، در بهار سال 1989 ، وی با یک زن سفیدپوست پیرتر ، لیلا اشتاینبرگ ، در یک پارک ملاقات کرد. آنها در مورد وینی ماندلا گفتگو کردند. استینبرگ بعداً "جوانی با مژه های فن مانند ، پر از کاریزما و آلوده ترین خنده" را به یاد می آورد.
تا زمان دیدار آنها ، توپاک با وسواس شعر می نوشت و اشتاینبرگ را که تجربه صنعت موسیقی نداشت ، متقاعد کرد که مدیر او شود.

استینبرگ سرانجام توانست توپاک را در مقابل مدیر موسیقی Atron Gregory ، که در سال 1990 به عنوان یک رودوی و رقصنده در گروه هیپ هاپ Digital Underground برای او یک برنامه تضمین کرد ، به دست آورد. او خیلی زود پا به میکروفون گذاشت و اولین ضبط خود را در سال 1991 در فیلم Same Song انجام داد ، آهنگی که آهنگ کمدی Dan Aykroyd را نوشت ، چیزی غیر از مشکل. توپاک همچنین در اکتبر همان سال در آلبوم Sons of the P در دیجیتال زیرزمینی ظاهر شد.

آلبوم با بازخوردهای مثبت و متفاوت روبرو شد اما به موفقیت تجاری نیز دست یافت و در صدر بیلبورد 200 با 124000 واحد معادل آلبوم ، اولین آلبوم شماره یک کرک شد. همچنین این آهنگ با داشتن "ردی ریچ" با بالاترین ترانه آهنگ خود ، "Rockstar" را تولید کرد که هفت هفته غیر متوالی را در رتبه یک در Billboard Hot 100 گذراند و در انگلستان به رتبه یک رسید. در ماه ژوئن ، کرک در ریمیکس آهنگ جک هارلو ، "Whats Poppin" حضور داشت ، که در حالی که "Rockstar" هنوز در اوج بود ، در رتبه دو در 100 داغ قرار گرفت. این باعث شد DaBaby بیستمین اقدام برای اشغال 2 موقعیت برتر جدول باشد ، و اولین بار از زمان آریانا گراند در سال 2019 است. در ماه ژوئیه ، کرک در "برای شب" توسط Pop Smoke و Lil Baby حضور داشت ، که در شماره شش در Hot قرار گرفت 100. در نتیجه ، DaBaby به هفتمین اقدام تبدیل شد که حداقل سه آهنگ را به طور همزمان در شش آهنگ برتر ترسیم کرده است.

در 27 جولای ، کرک آهنگ جدید خود را با عنوان Stua 4 Vegas ، با عنوان "بدون دریبل" ، در نسخه لوکس Blame It on Baby منتشر کرد که در 4 آگوست سال 2020 منتشر شد و توسط DaBaby به عنوان "مارک" توصیف شد. آلبوم جدید". در 20 نوامبر سال 2020 ، DaBaby اولین EP خود را با نام My Brother's Keeper (زنده باد جی) منتشر کرد. این ادای احترام به برادر فقید او ، گلن جانسون ، و حضور در میک میل و پولو ج است ، از جمله کرک همچنین در ساخت ریمیکس "Levitating" خواننده انگلیسی دعا لیپا همکاری کرد. اگرچه این ریمیکس در اواخر سال 2020 منتشر شد ، این آهنگ صعود به جدول را شروع کرد و سرانجام در اوایل سال 2021 به رتبه 7 در Billboard Hot 100 رسید.

در 15 ژانویه 2021 ، DaBaby آهنگ جدیدی را با عنوان "شاهکار" در کنار یک ویدیو موسیقی برای آهنگ به کارگردانی Gemini Vision منتشر کرد. این آهنگ شامل ارجاعاتی به رابطه او با دنیلی و مشکلات حقوقی گذشته وی است.

هنر
چارلز هولمز از رولینگ استون جریان کرک را "سبک رپ زدن دقیق ، دقیق و وحشیانه" توصیف کرد ، یک نیروی خرد کننده هجا با چنان حرکت رو به جلو که اغلب این توهم را ایجاد می کند که او قبل از شروع ضرب و شتم شروع به رپ زدن می کند. مشهورترین نمونه این موفقیت موفقیت "Suge" بود.

کرک در مورد تأثیرات خود گفت که او هنرمندانی مانند Future ، Lil Wayne و Kanye West را تحصیل کرده است ، که به گفته او "پیشرفت می کردند و به طور مداوم پیشرفت می کردند". وی در ادامه توضیح داد: "من تمام بازاریابان نابغه را در طول بازی رپ مورد مطالعه قرار داده ام. من از هر کسی که چیزی برای ارائه دارم وام می گیرم". جف ویس از روزنامه گاردین در مقایسه با کرک و بوستا ریمز ، امینم ، میسی الیوت و لوداکریس به طور مطلوبی مقایسه می کند و به شباهت های سبک موسیقی آنها اشاره می کند که عبارتند از: به گفته ویس ، کرک "رویکرد تجارب به بازی رپ را منعکس می کند. اگر نمودارها پر از عناصر مخدر درباره اعتیاد و غم باشد ، او از آواز خواندن به نفع رپ هایی که می توانند سر شما را بردارند اجتناب می کند". کرک گفته است "من نمی توانم آواز بخوانم ، اما بعضی نت ها را اینجا و آنجا می زنم".

مسائل حقوقی
کرک در حادثه ای در هانترزویل ، کارولینای شمالی درگیر شد که در آنجا مردی 19 ساله از ناحیه شکم مورد اصابت گلوله قرار گرفت و پس از مدتی درگذشت. وی مشارکت خود را در تیراندازی تأیید کرد و گفت "او در دفاع از خود عمل کرد". جدی ترین اتهامات در مارس 2019 لغو شد و وی به جرم حمل اسلحه پنهان شده ، مجرم شناخته شد.

در ژانویه 2020 ، کرک در میامی در رابطه با تحقیقات سرقت بازداشت و مورد بازجویی قرار گرفت. او بعداً دستگیر شد زیرا مقامات متوجه شدند که وی در تگزاس حکم صادر کرده است. این حکم از شارژ باتری ناشی شده است. به گفته TMZ و سایر رسانه ها ، گفته می شود اعضای خدمه وی یک مروج موسیقی را که فقط 20 هزار دلار از 30 هزار دلار بدهی به کرک را برای اجرای نمایش در میامی پرداخت ، پریدند و سرقت کردند. گزارش ها حاکی از آن است که وی و همکارانش ادعا می کنند 80 دلار پول نقد ، یک آیفون 7 و یک کارت اعتباری از مروج مالیات گرفته اند. کرک به اتهام باتری متهم شد و 48 ساعت بعد از زندان شهرستان میامی-داد آزاد شد.

در جریان تور "Up Close N Personal" سال 2020 کرک ، او برای اجرا در تامپا ، فلوریدا ، به یک طرفدار زن در حالی که به صحنه می رفت سیلی زد. جمعیت با صدای هو کردن پاسخ دادند و او بدون اجرای هیچ آهنگی محل برگزاری را ترک کرد. او گفت كه او را ضرب و شتم كرد زیرا هنگام فیلمبرداری با فلاش ، تلفن او را بیش از حد به صورت او نزدیک كرد. در ویدئویی که در اینستاگرام منتشر شد ، کرک گفت: "من عذرخواهی می کنم که در انتهای آن ماده وجود دارد. فکر می کنم تا این زمان ، شما می دانید که یک زن یا مرد یک واقعیت شناخته شده است ، من دقیقاً همان پاسخ را می دادم مسیر."

زندگی شخصی
کرک دو فرزند دارد. دخترش در سال 2017 به دنیا آمد و فرزند دومش در سال 2020 به دنیا آمد. پدر کرک در سال 2019 اندکی پس از انتشار اولین آلبوم استودیویی کرک درگذشت. آلبوم سال دوم وی ادای احترامی به نام خانوادگی وی است و حاوی تصویری از پدرش در جلد است. برادر کرک ، گلن جانسون ، در نوامبر سال 2020 در 34 سالگی بر اثر زخمی شدن بر اثر اصابت گلوله درگذشت.

در اواخر دسامبر سال 2020 ، DaBaby فاش کرد که با DanLeigh خواننده و طراح رقص آمریكا و دومنیكایی رابطه دارد.

دیسکوگرافی
مقاله اصلی: دیسکوگرافی DaBaby
Baby on Baby (2019)
Kirk (2019)
Blame It on Baby (2020)
تورها
تیتر زدن
Baby on Baby Tour (2019)
تور تور (2019)
جوایز و نامزدها
دریافت کننده (ها) و نامزد (ها) سال جایزه نتیجه دسته بندی Ref.
جوایز موسیقی ریتم و روح موسیقی ASCAP 2020 "Baby Sitter" برنده آهنگ های R & B / Hip-Hop برنده
"Cash Shit" برنده شد
"Suge" Top R & B / Hip-Hop Song برنده شد
نامزد جایزه BET Awards 2020 آلبوم سال
"Bop" ویدیوی سال نامزد شده
نامزد دریافت جایزه بینندگان
خودش بهترین مرد هیپ هاپ برنده
BET Hip Hop Awards 2019 "Suge" بهترین فیلم هیپ هاپ نامزد شده
خودش مجری بلیط داغ نامزد
خودش بهترین هنرمند جدید هیپ هاپ برنده
بهترین اجرای رپ نامزد دریافت جایزه گرمی 2020 "Suge"
بهترین آهنگ رپ نامزد شده
2021 "Rockstar" (با رودی ریچ) رکورد سال در انتظار
بهترین عملکرد رپ ملودیک در انتظار
بهترین آهنگ رپ در انتظار
"BOP" بهترین اجرای رپ در انتظار
MTV Video Music Awards 2019 "Suge" آهنگ نامزد تابستان

جاناتان لیندل کرک (متولد 22 دسامبر 1991) ، معروف به DaBaby (قبلاً با نام Baby Jesus) ، خواننده رپ ، خواننده و ترانه سرا از شارلوت ، کارولینای شمالی است. پس از انتشار چندین مخلوط بین 2014 و 2018 ، DaBaby در سال 2019 به شهرت اصلی رسید.

اولین آلبوم استودیویی Baby on Baby (2019) در جایگاه هفتم Billboard 200 قرار گرفت ، در حالی که آلبوم استودیویی دوم او ، Kirk (2019) ، در اولین شماره قرار گرفت. این آلبوم ها شامل تک آهنگ های محبوب "Billboard Hot 100" "Suge" ، "Intro" و "Bop" بودند. سومین آلبوم استودیویی او ، Blame It on Baby (2020) ، به دومین آلبوم شماره یک پیاپی وی در ایالات متحده تبدیل شد. این آهنگ همچنین شامل بالاترین آهنگ تربیتی DaBaby ، "Rockstar" با حضور ردی ریچ بود که هفت هفته غیر متوالی را در شماره یک بیلبورد داغ 100 گذراند.
اوایل زندگی
جاناتان لیندل کرک در 22 دسامبر سال 1991 در کلیولند ، اوهایو متولد شد. وی در سال 1999 به شارلوت ، کارولینای شمالی نقل مکان کرد و بیشتر سالهای ابتدایی خود را در آنجا گذراند. وی در دبیرستان ونس تحصیل کرد و در سال 2010 فارغ التحصیل شد. وی به مدت دو سال در دانشگاه کارولینای شمالی در گرینزبورو تحصیل کرد ، اما تحصیلات خود را کامل نکرد و گفت که فقط به خاطر پدر و مادرش به مدرسه می رود. او بزرگ شد و در کنار دو برادر بزرگترش به شنیدن امینم ، 50 سنت و لیل وین گوش می داد.

حرفه
2014 2018: مخلوط های اولیه
کرک از سال 2014 تا 2015 شروع به جدی گرفتن موسیقی کرد. در سال 2015 ، وی فعالیت موسیقی خود را با انتشار Nonfiction ، اولین میکسپیپ خود آغاز کرد. او بعداً این کار را با مجموعه های Mixtape خدا کار ، سریال های Mixet Baby Talk ، Baby میلیارد دلاری و Back To My Baby Jesus Sh * t دنبال کرد. او در ابتدا با نام Baby Jesus نمایش اجرا کرد که سرانجام به دلیل نگرانی اینکه باعث حواس پرتی شده بود ، آن را تغییر داد.

کرک پس از امضای قرارداد با آرنولد تیلور ، رئیس گروه موسیقی South Coast Music ، یک مروج بزرگ رادیو ، استراحت بزرگ خود را به دست آورد. تیلور در همان زمانی که [تیلور] برچسب خود را راه اندازی می کرد ، کرک را در اطراف باشگاه های کارولینای شمالی دید. تیلور در اوایل ظهور ستاره های رپ جنوب از جمله Yo Gotti و Future مسئولیت داشت. هنگامی که آنها کار مشترک خود را آغاز کردند ، تیم در حالی که کرک در حال یافتن صدای خود بود ، با میکس و نمایش های کلوپ به ساخت و سازهای اطراف جنوب می پرداخت. از طریق معامله خود با South Coast ، کرک توافقنامه توزیع کوتاه مدت با Jay-Z's Roc Nation را برای مخلوط کردن Blank Blank امضا کرد که اثبات می شود شکست او در اواخر سال 2018 است. با تشکر از راهنمایی تیلور ، و به دنبال جنگ های عمده پیشنهادات برچسب ، کرک با Interscope قرارداد هفت رقمی ضبط کرد.

2019: عزیزم عزیزم و کرک
در ژانویه 2019 ، هنگامی که کرک با Interscope امضا کرد ، وی لیبل چاپی خود را به نام Billion Dollar Baby Entertainment آغاز کرد. در تاریخ 1 مارس 2019 ، اولین آلبوم استودیویی کرک Baby on Baby ، از طریق Interscope Records منتشر شد. او همچنین با South Coast Music Group امضا شده و با هر دو برچسب قرارداد مشترک دارد. این پروژه سیزده قطعه ای شامل حضور مهمانانی از Offset ، Rich Homie Quan ، Rich the Kid و Stua 4 Vegas است. Baby on Baby در شماره 25 در جدول آلبوم های بیلبورد 200 در ایالات متحده حضور داشت. آهنگ "Suge" در بیلبورد داغ 100 با شماره 87 در نمودار مورخ 13 آوریل 2019 ، آغاز شد و بعداً در 10 ممتاز جدول ، در تاریخ 8 ژوئن 2019 ، قرار گرفت. 2019

کرک در اواسط سال 2019 آهنگ های مختلفی را اجرا کرد ، از جمله "Cash Shit" ساخته Megan Thee Stallion و "Baby" Quality Control که هردو به 40 آهنگ برتر Billboard Hot 100 رسیدند. در 5 جولای 2019 ، Kirk در Dreamville حضور داشت آلبوم تلفیقی تازه منتشر شده Records ، انتقام از رویاپردازان ، در آهنگ آغازین ، "زیر آفتاب". او به دلیل ویژگی مهمانش مورد تحسین قرار گرفت ، انتشارات مختلف آن را به عنوان بهترین آیه خود در سال 2019 رتبه بندی کردند ، از جمله مجله Complex آن را "یک لحظه برجسته برای یک سوپراستار جدید رپ" خواند.
در آگوست 2019 ، او اعلام کرد که آلبوم دومش با نام Kirk ، ادای احترامی به نام خانوادگی اش است. این اکران در 27 سپتامبر منتشر شد و در بالای بیلبورد 200 آمریکا به نمایش درآمد. تک آهنگ اصلی آن "Intro" نیز موفق بود و در جایگاه 13 جدول جدول 100 Billboard Hot قرار گرفت. در آن زمان ، کرک همچنین در تک آهنگ هایی مانند "دشمنان" پست مالون ، که در جایگاه 16 در Billboard Hot 100 قرار گرفت ، و در رمیکس های YG "Stop Snitchin" ، "Lizzo" "Truth Hurts" ، و Lil Nas نیز حضورهای قابل توجهی داشت. "پانینی" X ، به ترتیب در 24 مه ، 23 آگوست و 13 سپتامبر 2019 اکران شد. در 24 اکتبر ، او در موسیقی ویدیویی تک آهنگ موفقیت آمیز "دبیرستان" ریچ دانک ، خواننده رپ ، آینده در حال ظهور است.

کرک سال 2019 را با 22 ورودی در Billboard Hot 100 برای سال تعطیل کرد ، که بیشترین تعداد از هنرمندان در آن سال است.

2020 تا کنون: سرزنش آن عزیزم ، "Rockstar" و نگهدار برادر من
در شصت و دومین دوره جوایز سالانه گرمی ، که در سال 2020 برگزار شد ، کرک دو نامزد دریافت کرد ، هر دو برای "Suge" ، در رده های بهترین اجرای رپ و بهترین آهنگ رپ. در 13 آوریل 2020 ، او در توییتر اعلام کرد که سومین آلبوم استودیویی خود ، Blame It on Baby ، در 17 آوریل 2020 منتشر می شود.

زندگی شخصی
طرفداران درحال رشد Lil Peep از صراحت و طراوت تازه او در مورد مبارزه با جنسیت خود علاوه بر افسردگی ، شکستگی قلب و مصرف مواد مخدر لذت بردند. Lil Peep در 8 آگوست 2017 در یک پست توئیتری به عنوان دوجنسگرایانه ظاهر شد. او در توییتر رفت تا در مورد این جنبه از زندگی شخصی خود به هوادارانش باز شود. لیل پیپ به سادگی اظهار داشت ، "بله من دو جنسی هستم." مدتی بعد ، او با پیگیری این سوال از طرفدارانش پرسید که آیا هرکدام از آنها بوسه می خواهند. او پس از بیرون آمدن به عنوان دوجنسگرایی ، مرتباً در توئیتر با هوموفوبها مقابله می کرد. او همچنین با iLoveMakoen ، یک هنرمند ضبط صریح همجنسگرایان که موسیقی او نیز مرز بین رپ و راک را مخدوش می کند ، شناخته شده بود.

Lil Peep در حدود زمانی که وی و بازیگر و خواننده بلا تورن در سپتامبر 2017 شروع به معاشرت کردند ، بیرون آمد. اندکی پس از انتشار اولین آلبوم استودیویی وی ، هر دو در حال بوسیدن مشاهده شدند. آنها مدت کوتاهی با هم قرار گذاشتند ، قبل از اینکه تورن با خواننده رپ Mod Sun درگیر شود. [92] در حالی که در تور Come Over When You Sober هستید ، Lil Peep با Arzaylea Rodriguez تأثیرگذار اینستاگرام در زمان مرگ در ماه نوامبر ملاقات کرده بود و با او رابطه برقرار کرد.

لیل پیپ به طور فعال در مورد مسائل خود در مورد افسردگی ، اضطراب و سو abuse مصرف مواد صحبت کرد و اظهار داشت که او دارای اختلال دو قطبی است. در کنار مصرف مواد مخدر ، لیل پیپ با انگیزه های خودکشی که مربوط به سالهای نوجوانی او بود ، دست و پنجه نرم می کرد. در آهنگ "OMFG" از موفقیت موفقیت آمیز خود در Hellboy ، لیل پیپ در مورد اینکه می خواهد خودش را بکشد صحبت کرد. طی مصاحبه ای از او س askedال شد که آیا خودکشی کرده است؟ لیل پیپ پاسخ داد ، "بله ، این جدی است. من از افسردگی رنج می برم و بعضی روزها از خواب بیدار می شوم و مانند فاک هستم ، کاش از خواب بیدار نشوم. این بخشی از دلیل انتقال من به کالیفرنیا بود ، از مکانی که این کار را با من و افرادی که در آنجا بودم انجام ده. " وی ادامه داد ، "من فهمیدم که این فقط خودم هستم - این یک عدم تعادل شیمیایی در مغز من است. بعضی روزها بسیار پایین و پایین خواهم بود ، اما شما واقعاً نمی توانید بگویید ، زیرا من آن طرف را بیان نمی کنم از خودم در شبکه های اجتماعی. این طرف شخصی است که من از طریق موسیقی بیان می کنم. این کانال من برای اجازه دادن به این همه گریه است. " او ادعا می کند که صراحت صحبت از مشکلات زندگی اش منجر به ارتباط شدید با طرفدارانش از طریق موسیقی او شده است. در مصاحبه ای با تایمز ، لیل پیپ اظهار داشت: "آنها به من می گویند كه این باعث نجات جان آنها شد. آنها می گویند كه من جلوی خودكشی آنها را گرفتم كه چیز زیبایی است. ... شنیدن این برای من عالی است. این مرا تقویت می کند ، زیرا موسیقی زندگی من را نیز نجات داد. " لیل پیپ داروی افسردگی نبود. در حالی که اطرافیانش اصرار می کردند ، او نمی خواست و ترجیح داد فقط مانند کشیدن ماری جوانا و هر ماده مخدر دیگری سر راهش قرار بگیرد. در آخرین مصاحبه خود قبل از مرگ با زین لو ، پیپ اعتراف کرد که افسردگی او بدتر می شود و می گوید: "اوضاع فقط بدتر می شود. اوضاع در حال حاضر هر روز بدتر و بدتر می شوند." لیل پیپ در اشعار و پست های خود در شبکه های اجتماعی مرتباً به اعتیاد به کوکائین ، اکستازی و زاناکس اشاره می کرد ، جایی که او خود را به عنوان یک "مواد مخدر سازنده" توصیف می کرد و به مخاطبان خود توصیه می کرد از مصرف مواد مخدر پرهیز کنند.

لیل پیپ با مادرش رابطه نزدیک داشت و تا آنجا پیش رفت که حروف اولیه و تولد او را به عنوان اولین خال کوبی در چهارده سالگی روی بازوی خود خال کوبی کرد. او ترومبون و توبا می نواخت و از کودکی به موسیقی و مد علاقه نشان می داد. در زمان مرگ ، لیل پیپ به همراه دوست و همکار نزدیک خود ، بکسی و اسموکاساک در جاده پورتوبلو لندن اقامت داشت. این حرکت ناشی از نیاز Peep برای فرار از شرایط خود و GOTHBOICLIQUE جمعی خود بود.

لیل پیپ ممکن است یکی از طرفداران لیگ ملی هاکی در نیوجرسی شیاطین باشد ، زیرا می توان او را در حالی که پیراهنی با آرم آنها را روی جلد میکس فیلم خود ، Hellboy ، پوشیده است ، مشاهده کرد.

این مقاله طولانی منجر به هجوم تفکراتی شد که در اطراف لیل پیپ در میان نویسندگان بود و نشریات موسیقی مانند Noisey درباره نقش خود در ژانر emo گسترده تر بحث کردند. اگرچه این اجازه را به پیپ داد تا توجه مخاطبان گسترده ای فراتر از پایگاه SoundCloud خود را جلب کند ، اما این قطعه خوانندگان را دو قطبی کرد ، برخی از آنها نسبت به استفاده از برچسب "آینده ایمو emo" به خواننده رپ تیتر اعتراض کردند. با این حال ، از آن زمان Lil Peep به عنوان بخشی جدایی ناپذیر از "سبک احیای هیپ هاپ و راک پس از ایمو" شناخته شده است و به عنوان "بدون شک بزرگترین نماد ایمو emo در چند سال گذشته" توصیف شده است.

درگذشت لیل پیپ تأثیر بسیاری از همرزمان موسیقی او را برجای گذاشت. Lil Uzi Vert با به اشتراک گذاشتن در توییتر نسخه ویرایش شده یکی از آخرین عکسهایی که Lil Peep بصورت آنلاین به اشتراک گذاشته بود ، ادای احترام کرد. خبر درگذشت غم انگیز Lil Peep بسیار تحت تأثیر Lil Uzi Vert قرار گرفت ، که به زودی در توییتی نوشت: "ما دوست داریم 2 توقف دوست داشته باشیم ..... تو را تقصیر نکن. " قرص های تجویز Xanax از آن زمان به یک اپیدمی در حوزه هیپ هاپ ، به ویژه در میان نسل فعلی SoundCloud تبدیل شده است. صحنه رپ SoundCloud که Lil Peep از آنجا سرچشمه گرفته است ، به دلیل استفاده از مواد مخدر مشهور است ، هنرمندان اغلب از قرص های تجویزی مانند Xanax که از آن زمان به یک استعاره در متن خود تبدیل شده اند ، سوusing استفاده می کنند. در ارزیابی واکنش ها ، بسیاری امیدوار بودند که مرگ لیل پیپ به عنوان زنگ خطری برای جامعه در مورد سو abuse مصرف مواد مخدر عمل کرده باشد. Lil Uzi Vert پس از ارائه افکار خود ، اظهار داشت كه در تلاش است تا در پاسخ به زودگذر بودن Lil Peep كاری برای خود انجام دهد. Lil Uzi Vert همچنین به نظر می رسید که سعی در سم زدایی دارد و روز پنجشنبه بعد با انتشار یک توییت در توییتر نوشت که او برای این روز هوشیار است و می لرزد.

در سالهای پس از مرگ ، لیل پیپ در توسعه خرده فرهنگ دختران و پسران الکترونیکی تأثیرگذار شد ، و نیویورک پست او را "مقدس موسیقی حامی زمین الکترونیکی" توصیف کرد.

نگرش نسبت به سو abuse استفاده از زنان
علاوه بر اینکه وی را "آینده ایمو emo" خواند ، Pitchfork همچنین اظهار داشت که تمایل Lil Peep برای آسیب پذیری پادزهر نگرش سمی به زنان است ، که در گذشته یکی از عناصر اصلی فرهنگ هیپ هاپ و رپ آن بوده است. نوع سنگ طبق گفته یکی دیگر از اعضای GothBoiClique ، فیش نارک ، لیل پیپ صراحتا رپ معاصر SoundCloud XXXTentacion را به دلیل سابقه جنایی گسترده خشونت علیه زنان ، صرف وقت و پول برای حذف آهنگ های XXX از لیست پخش Spotify خود ، رد کرد. هنگامی که تک آهنگ پس از مرگ 2018 ، "Falling Down" ، متحد کردن دو خواننده رپ فقید بدون رضایت لیل پیپ ایجاد شد ، طرفداران و دوستان او با ورود به عقب XXXTentacion مخالفت کردند. اعضای گروه بازمانده او داستانی را در اینستاگرام منتشر کردند که از همکاری رد می کردند و از دیگران التماس می کردند که به آن گوش ندهند. به دنبال مرگ او ، میک می نالد: "متأسفانه ، پیپ به سختی شروع به آوردن emo به آینده کرده بود با پیامی که بسیاری از تأثیرات کمتر زن پسندانه او ، مانند Brand New ، در ارائه آن نتوانسته اند." وی ادامه داد ، "برای یک بچه گریه" که این دنیا را خیلی جوان ترک کرد ، پیپ بسیاری از مردم را به ادامه کار الهام داد. " یک روز پس از شنیدن خبر مرگ او ، خواننده رپ Lil B از طریق توییتی ادای احترام کرد. او نوشت ، "من به یاد دارم كه لیل پیپ به من گفت كه او مخالف سو abuse استفاده جنسی از زنان و افراد در صنعت موسیقی است ... من همچنان به چشم انداز او ادامه می دهم."
دستاوردها
Lil Peep که از صحنه SoundCloud برخاسته بود ، حضور گسترده ای در شبکه های اجتماعی داشت و مورد احترام آنلاین قرار گرفت. او از طریق آهنگهایی که منتشر کرد و شعرهای احساسی و فرومایه آنها فرقه ای را به دنبال خود جلب کرد. لیل پیپ همچنین از قرعه کشی کانال YouTube خود لذت برد ، جایی که چندین میلیون بازدید توسط فیلم های موسیقی او برای "چیزهای افتضاح" ، "کامیون بنز" ، "The Brightside" و سایر فیلم ها ایجاد شد.

به گفته آتلانتیک ، "اگر قرار بود روی نوازندگان جوانی که به احتمال زیاد به زودی سوپراستار می شوند شرط بندی کنید ، تا دیروز ، پول زیادی برای Lil Peep بود." Lil Peep حرفه ای امیدوار کننده را پیش روی خود قرار داده بود که به لطف مجموعه ای از آهنگ ها ، EP ها و میکس های منتشر شده در SoundCloud از سال 2015 در حال افزایش بود. Lil Peep پس از کمی بیشتر از یک سال حضور در گذشته ، موفق شده بود میلیون ها بازدید از YouTube و SoundCloud را جمع کند. یک سال پس از ارسال اولین آهنگ خود ، Lil Peep 82،000 دنبال کننده در SoundCloud و 112،000 دنبال کننده در اینستاگرام جذب کرد. رپر درحال رشد ، پیش از انتشار اولین آلبوم خود Come Over When You're Sober Pt ، میلیون ها جریان آنلاین ایجاد کرده بود. 1 در آگوست 2017. علی رغم اینکه برای کوتاهترین زمان با GothBoiClique درگیر بود ، Lil Peep اولین گروه خود شد که مورد توجه جدی انتقادی قرار گرفت و همچنین تورهای بین المللی را تجربه کرد. تا حدودی به دلیل تفرقه افکن بودن ، لیل پیپ به لیست "بهترین آهنگهای سال" فیچفورک راه یافت و یک تور کاملاً فروخته شده در روسیه و اروپا را به اتمام رساند.

مجموعه ای از پست های اینستاگرامی در ساعات منتهی به مرگ او ، لیل پیپ ادعا کرد که قارچ های psilocybin و کنسانتره شاهدانه را بلعیده است. در دیگری ، وی ادعا کرد که شش قرص زاناکس را به دنبال ویدئویی که تلاش های او برای ریختن یک قرص ناشناس را در دهان خود قبل از بلعیدن موفقیت آمیز یک قرص و تکان دادن یک بطری کامل تجویز کرده ، مصرف کرده است. پست بعدی با عنوان "وقتی من میمیرم ، تو مرا دوست خواهی کرد" عنوان شد. در روزهای پس از مرگ وی ، گزارش پلیس نشان داد که لیل پیپ حدود ساعت 5:45 بعد از ظهر چرت زده است. قبل از کنسرت مدیر او دو بار او را کنترل کرد و متوجه شد که خوب خوابیده و نفس می کشد اما قادر به بیدار کردنش نیست. وقتی مدیر بار سوم لیل پیپ را بررسی کرد ، او بی پاسخ بود و نفس نمی کشید. مدیر Lil Peep قبل از رسیدن پزشکان ، CPR را انجام داد ، هرچند که در صحنه مرگ اعلام شد.

در 8 دسامبر ، دفتر معاینه پزشکی شهرستان پیما جزئیات گزارش سم شناسی را منتشر کرد و تأیید کرد که علت مرگ بیش از حد تصادفی ناشی از اثرات داروی ضد درد فنتانیل و بنزودیازپین آلپرازولام است. آزمایش خون از نظر شاهدانه ، کوکائین و مسکن ترامادول مثبت بود. آزمایشات ادرار همچنین وجود چندین مخدر قدرتمند از جمله هیدروکدون ، هیدرومورفون (دیلاودید) ، اکسی کدون و اکسی مورفون را نشان داد. هیچ مشروبی در سیستم او وجود نداشت.

ادای احترام
هنرمندان زیادی در صنعت موسیقی به دنبال درگذشت لیل پیپ ادای احترام کردند ، از جمله دیپلو ، پست مالون ، پیت ونتز ، مارشملو ، مارک رونسون ، زین لوو ، سام اسمیت ، بلا تورن ، تریپی رد ، AP $ Nast ، ریچ برایان ، پلی بوی کارتی ، خدا زشت ، لیل اوزی ورت ، لیل ژان ، تای دلا سیگن ، لیل پمپ ، دعا لیپا و ال پی. Jon Caramanica ، منتقد موسیقی در نیویورک تایمز ، یک قسمت ویژه پادکست یادبود را برای بزرگداشت پیپ در پی مرگ او که در 22 نوامبر 2017 منتشر شد ، برگزار کرد. شارلوت خوب همچنین از لیل پیپ تجلیل کرد ، و جلد "چیزهای افتضاح" را منتشر کرد ، که در یادبود خود در لانگ بیچ ، نیویورک در تاریخ 2 دسامبر 2017 نشان داده شد. سه روز گریس با ارسال یک ویدیو در Instagram و Twitter از یک ریمیکس از آهنگ Peep "Witchblades" با حضور Lil Tracy ادای احترام کرد. ضرب آهنگ آهنگ ریمیکس آهنگ کند آهنگ آهنگ گروه "The Real You" بود. Juicy J (که قبل از مرگ با او همکاری کرده بود) در Powerglide رائه Sremmurd از Lil Peep نام برد. همچنین از لیل پیپ در شصتمین دوره جوایز گرمی مورد تقدیر قرار گرفت. در 19 ژوئن 2018 ، خواننده رپ Juice WRLD یک EP دو آهنگی را منتشر کرد با عنوان خیلی زود .. به او و XXXTentacion اختصاص داده شد ، دومی در یک قتل مربوط به سرقت درگیر شد. در قطعه 1975 ، "اگر آن را ساختیم آن را دوست داشته باش" غزلی وجود دارد که به Lil Peep ادای احترام می کند: "در آرامش آرام باشید Lil Peep ، شعر در خیابان است". در آهنگ Glass House ، توسط Machine Gun Kelly ، که به بسیاری از هنرمندان درگذشته ادای احترام می کند ، در سطرهایی از Lil Peep ذکر شده است: "کاش Lil Peep و من با هم ملاقات می کردیم ، اما نمی توانم آن را برگردانم".

لیل پیپ در ایستگاه هانتینگتون ، نیویورک سوزانده شد و خاکسترهای او را در باغ پدربزرگش قرار دادند. در تاریخ 2 دسامبر 2017 ، دوستان ، خانواده و طرفداران در یادبود وی در لانگ بیچ ، نیویورک به Lil Peep احترام گذاشتند. در همان روزی که تصویر بزرگی از لیل پیپ در کنار مجلس نمایندگان در مرکز لندن قرار گرفت ، یک یادبود نیز در لندن برگزار شد.
میراث و نفوذ
قبل از مرگ در سن 21 سالگی ، لیل پیپ الهام بخش از اخراج شدگان و خرده فرهنگ های جوانان بود که توسط اینترنت جمع شده اند. او در مدت زمان کوتاهی هم از طریق خرده فرهنگ های هیپ هاپ و هم ایمو لژیون های طرفداران کسب کرد. اگرچه او خود چنین ادعایی نکرد ، اما به نظر می رسد او سبک موسیقی را ساخته است که از آن زمان به بعد "emo rap" قلمداد شده است. وی به عنوان چهره برجسته موسیقی موسیقی emo در اواسط اواخر سال 2010 شناخته شده است و معمولاً به عنوان الهام برای رپرهای emo آینده معرفی می شود.

در زمان مرگ لیل پیپ ، او در قله چیز قابل توجهی بود. سه ماه زودتر ، او Come Over When You Be Sober هستید را آزاد کرد ، Pt. 1 ، آلبومی که صدای اسکلتی را که در اتاق خوابش ایجاد کرده بود - احساسات ایمو ، هیپ هاپ زیر شکم ، عدم انسجام راک استار - و ضخیم تر کرد. مخلوط های او Hellboy و Crybaby ، منتشر شده در SoundCloud ، در خط مقدم تعامل هیپ هاپ با گوش های دیگر و همچنین اسنادی از روش های emo و پاپ پانک برای ایجاد فضای مناسب برای هیپ هاپ بودند. او در پیشتاز موسیقی بود و همچنین در یک سمفونی از خال کوبی ، یک نماد مد ظهور یافته بود. - جون کارامانیکا ، منتقد موسیقی نیویورک تایمز
در سال 2017 ، Pitchfork از Lil Peep به عنوان "آینده ایمو emo" استقبال کرد. در مورد مرگ او ، در ژانویه 2018 ، جان ارمیا سالیوان از GQ نوشت: "هنگامی که اواخر سال گذشته لیل پیپ درگذشت ، میراثی بزرگتر از خود به جا گذاشت." روزنامه نگار رولینگ استون ، الیاس لیت نیز به همین ترتیب موافقت کرد و نوشت که "رسیدن به ستاره لیل پیپ توسط رانندگی بی امان تأمین می شود." نمایه ای از هنر وی توسط سردبیر بیلبورد ، استیون هوروویتز ، نوشته شده است.